Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

   Η φοιτητική ζωή σε μια άλλη πόλη φαντάζει πάντα σαν κάτι το ανεξερεύνητο, κάτι που δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει... Η μαγεία του καινούριου σε συναρπάζει. Πόσο μάλλον αν πιστεύεις στον κεραυνοβόλο έρωτα...
   Είχα μόλις πάει στη σχόλη για την εγγραφή μου και έξω χαλούσε ο κόσμος από την ξαφνική μπόρα που έπιασε. "Ωραία ξεκινήσαμε", σκέφτηκα. Κατηφορίζοντας και προσπαθώντας να θυμηθώ τον δρόμο που είχα έρθει, ένα αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα μου. "Κοπελιά, μπες μέσα θα κρυώσεις!" Ο κύριος συστήθηκε χαμογελαστός. Δίπλα του καθόταν ο γιος του, πρωτοετής απ' ότι αμέσως με πληροφόρησε ο πατέρας του. "Πάνος, χάρηκα" ήταν τα μόνα του λόγια. Τα μάτια του έπαιζαν στον καθρέφτη κι εγώ του χαμογελούσα όποτε καρφώνονταν επάνω μου. Αυτός γύριζε αμήχανα προς άλλη κατεύθυνση.
   Μια εβδομάδα μετά στη σχολή με πλησίασε χαμογελαστός. «Γεια σου Βίκυ. Καλά είσαι?»«….Γεια», είπα αμήχανα.  «Είμαι ο Πάνος  από τις εγγραφές» Μου φάνηκε πολύ διαφορετικός. Δεν είχα μπορέσει εξάλλου να τον δω και καλά μέσα στο αμάξι.  «Ναι θυμάμαι» , προσπάθησα να μην δείξω τον ενθουσιασμό μου
   14/2 "Τώρα είναι η ευκαιρία βλάκα, πήγαινε", ψιθύρισε ο Μανώλης. Το μαγαζί που ήμασταν είχε event για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.  Μοίραζαν στα αγόρια LACTA για να την προσφέρουν στον "έρωτά" τους. Με πλησίασε και μου πρόσφερε τη LACTA. "Γεια σου. Μήπως τώρα  με θυμάσαι?" Πως ήταν δυνατόν να μην τον θυμόμουν...  Η φίλη μου δίπλα με τσίμπησε διακριτικά και προφασίστηκε «δουλειά» αφήνοντος μας μόνους.  Αρκετή η αμηχανία από μέρους μου.  Αυτός άνετος και αποφασισμένος. Η βραδιά κύλησε, όμως δεν ανταλλάξαμε ούτε τηλέφωνα.
   Λίγο καιρό μετά είχα ένα add στο facebook. Άγνωστο όνομα, χωρίς φωτογραφία. Είχαμε όμως κοινούς φίλους από την πόλη που φοιτώ και είπα να δεχτώ την πρόσκληση. Αμέσως μου έπιασε την κουβέντα. Χάρηκα που έψαξε να με βρει. Τα σχόλια στα statuses πηγαινοέρχονταν με εμένα να υπονοώ που μένω  μήπως και κάνει κάποια κίνηση, αλλά τίποτα. Ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα και παραπονιόμουν στη φίλη μου, ενώ αυτός έκανε βόλτες κοντά στο σημείο που του υποδείκνυα μήπως και με πετύχει. Και ο κολλητός του παρακολουθούσε τα Updates μου για να γράψει κάτι παρόμοιο ώστε να πιάσω εγώ την κουβέντα έστω και σε αυτόν, μην γνωρίζοντας πως εγώ ήξερα ότι είναι φίλοι. Και μια «έκκληση βοήθειας» για το μέρος που φοιτούμε (γιατί είναι λίγο κουραστικό ομολογουμένως) ήταν αυτή που με παρακίνησε να πιάσω την κουβέντα μαζί του. Τότε επενέβη ένας τρίτος φίλος, ο οποίος θα ερχόταν να παρακολουθήσει από το δεύτερο εξάμηνο τη σχολή.  Γνωριστήκαμε και κανονίσαμε μόλις θα ερχόταν να βγαίναμε όλοι μαζί (χωρίς να έχουν αναφέρει κάτι για τον Πάνο-απλα αναφερόμενοι σε αυτόν ως «ένας τρίτος φίλος που θα έρθει μαζί». Εγώ το υποπτεύθηκα και ρώτησα αν θα ‘ταν μαζί. Εκείνος διαβάζοντας από μέσα παραξενεύτηκε αν και παράλληλα χάρηκε. Βγήκαμε. Αρχίσαμε να κάνουμε όλοι μαζί παρέα. Τα σημάδια πως ήθελε ο ένας τον άλλον ορατά, αλλά κάνεις μας δεν έκανε κίνηση.
    Ένα σαββατοκύριακο κανονίσαμε να πάμε εκδρομή σε ένα κοντινό παραλιακό camping. Το  βραδύ περάσαμε πολύ όμορφα, αφού βγήκαμε και ήπιαμε λίγο παραπάνω. Γυρίσαμε και ξαπλώσαμε στην παραλία. Οι δυο μας ήμασταν λίγο απομακρυσμένοι από τους άλλους. Γελάσαμε με την ψυχή μας λέγοντας κουταμάρες. Κάποια στιγμή ήρθε κοντά μου… «Ξέρεις…» ,πήρα θάρρος, «πάντα ονειρευόμουν πως θα ήμουν με κάποιον με γαλάζια μάτια και κατάμαυρα μαλλιά»… Εκείνος χαμογέλασε, έσκυψε και μου ψιθύρισε «Εγώ αυτό που ονειρευόμουν το έχω ακριβώς μπροστά μου…..» Και φιληθήκαμε… Με τόσο πάθος… με τόση αγάπη από την πρώτη στιγμή.
   Από τότε ήμαστε μαζί… Μαζί συνέχεια. Τσακωνόμαστε φυσικά συχνά πυκνά για μικροκουταμάρες. Αλλά ξέρω πως όταν φταίει θα χτυπήσει το κουδούνι και θα είναι εκεί με μια LACTA να μου πει «Γεια… με θυμάσαι?»