Κάθετι σημαντικο,καθετι μεγαλο,βρισκεται κρθμμενο σε μικρα και ασημα μερη.Κι αν ποτε σου το ανακαλυψεις,σου διαμορφωνει τη ζωη με βαση τα δικα του δεδομενα,παιρνει μορφη στις καθημερινες σου στιγμες και τα κρυφα σου ονειρα!Κι υστερα παλι απροειδοποιητα χανεται και κρυβεται...Τοτε το μονο που σου μενει ειναι να συνεχισεις και να προχωρησεις μπροστα,με μια αμυδρη ελπιδα να φεγγει καπου βαθια μεσα σου και να σου ψυθιριζουν , πως όλα αυτά που εχασες ισως γυρισουν πισω μια μερα ….
Εμενα το αληθινο και το σπουδαιο με συναντησαν μεσω αντιπρωσοπων τους . Το Στεφανο , την Κλειω , την Στελλα και ... τον Πετρο ! Μια παρεα, καπου μακρια στην επαρχια . Σε ένα νησι , τη Συμη . Μεσα από αυτή την παρεα, με την οποια μεγαλωσα και μαζι της γελασα, εκλαψα , εζησα, γνωρισα τον ερωτα!Αυτον που μονο μια φορα συναντας στην ζωη σου και σε σημαδευει σαν ουλη , που μενει πανς σου για χρονια. Και ακομα και αν εξαληφθει καποτε, το στιγμα της, εστω κι αχνο , μενει για να σου θυμιζει το τοτε και να σε κανει αλλοτε να πονας , αλλοτε να νοσταλγεις και αλλοτε να ελπιζεις .
Η παιδικη , η εφηβικη και παντοτινη μου αγαπη ηταν ο Πετρος . Παντα στην ιδια παρεα και παντα ερωτευμενοι ο ενας με τον αλλον. Ποτε δεν ξεχασα τις στιγμες μου μαζι του . Ειτε μονοι, ειτε πολλες φορες με τα παιδια εχω να θυμαμαι πολλα . Τρέλες στο σχολειο , βολτες στα σοκακια του νησιου , ατελειωτες βουτιες στις μοναδικες του παραλιες . Το στεκι μας , κυριως τα καλοκαιρια , ηταν η παραλια του ¨Δεισαλωνα¨ όπως ονομαζοταν παντα εκει , βουτιες από τα ψηλα βραχια , θαλασσια σπορ, κατασκηνωσεις !
Η εικονα μου με τον Πετρο , αγκαλια στα βοτσαλα , κολυμπι οι δυο μας κατω από το φεγγαρι , οι ματιες , τα φιλια, τα χαδια !Μαζι του περασα τα πιο ομορφα μου χρονια ! Διπλα του από παιδι εγινα εφηβη και από εφηβη γυναικα . Διπλα στην θαλασσα , ειπαμε την φραση που εγινε η ταυτοτητα της σχεσης μας «Μαζι, τωρα και για παντα !»
Ωσπου η μοιρα να παρει τα ηνια και να μας χωρισει ! Πρωτα η Στελλα εσωτερικη σε σχολειο της Ελβετιας , υστερα η Κλειω μετακομισε στην Αθηνα και τελος ο Στεφανος με τον Πετρο μεταθεση για το στρατο .Κι εγω μονη στον αδειο τοπο που αφησαν πισω τους . Εμεινα να περιμενω εκει να περασει η χρονια , για να γυρισει ο Πετρος και να σχεδιασουμε μαζι το μελλον μας , όμως δεν γυρισε ! Εφτασα στα 19 και οσο και αν εψαξα να τον βρω, ποτε δεν τα καταφερα. Επομενο σταδιο η εισαγωγη μου σε πανεπιστημιο του Λονδινου .
Τα χρονια περνουσαν , βασανιστικα ,μακρια από ότι αγαπουσαν , από ότι ειχα μαθει να ζω. Δεν ειχα νεα του, δεν ηξερα αν ηταν καλα , τι ειχε συμβει . Πως θα ζουσα από δω και μπρος ;
Ηξερα τουλαχιστον που ηταν τα κοριτσια . Τις ειχα όμως αναγκη διπλα μου , να με παρηγορησουν , να μου σταθουν στην Οδυσσεια που περνουσα…. Χωρις εκεινον !
Στα 24 μου χρονια αποφοιτησα . Η αναμνηση των καιρων αυτων που χαθηκαν , δεν επαψε ποτε να με πολιορκει . Κι εκει πηρα την μεγαλη αποφαση . Πρωτη πτηση για Ελβετια , η συναντηση μου με την Στελλα ,το πρωτο κομματι του παζλ , προσπαθουσα να ενωσω . Υστερα μαζι για Αθηνα . Εκει απροσμενα εκτος από την Κλειω ξαναβρηκαμε και τον Στεφανο , η μονη πηγη που θα μου εδινε πληροφοριες για τον Πετρο . Ο μονος που ηξερε ! Μου ειπε πως τους εστειλαν τοτε για παραπανω θητεια σε διαφορετικα μερη κι επειτα χαθηκαν . Βρισκομουν και παλι στο κενο .
Ειχαμε ολοι να παμε στην Συμη από τοτε , εκεινα τα χρονια .Μπηκαμε στο επομενο κιολας καραβι . Θα γυριζαμε πισω .Θα βρισκομασταν παλι σε εκεινα τα μερη κι εγω σε κάθε γωνια θα θυμομουν το πρωτο φιλι με τον Πετρο, την πρωτη αγκαλια, τις τοσες στιγμες μας !
Όταν μπηκαμε στο λιμανι και το νησι ανοιχτηκε μπροστα μας ,μετα από τοσα χρονια σαν σκηνικο θεατρου , ολοι βουρκωσαμε.Πρωτος προορισμος μας , ο Δεισαλωνας ! εκει λυγισα . Εβλεπα παντου γυρω μου τον Πετρο να μου χαμογελα , τον ενιωθα να με αγκαλιαζει. Μας εβλεπα ολους να τρεχουμε στα βοτσαλα , να παιζουμε στα νερα …. Που πηγαν όλα αυτά αραγε ;
Ημουν καθιστη διπλα στο νερο και σκεπτικη του πετουσα πετρες , όταν ακουσα πισω μου ¨Μαζι , τοτε και για παντα!¨.Και ναι ! Ηταν εκεινος , να με περιμενει μηνες στην Συμη , κάθε μερα σε αυτή την παραλια . Και ναι ! Ημουν ξανα στην αγκαλια του, μπροστα στο απεραντο πελαγος , κατω από το ολογιομο φεγγαρι , σαν μην περασε ουτε μια μερα από τοτε . Σαν να ηταν όλα τα ιδια!Τριγυρω και μεσα μας , πλανιοταν η αγαπη που ποτε δεν ξεχαστηκε , οι αναμνησεις και τα ονειρα που κρυφτηκαν για λιγο και εμφανιζονταν ξανα .Ολα θα γινονταν όπως πριν, η καρδια θα γιατρευοταν ,η παρεα θα ενωνοταν κι ο αστεγος ως τοτε ερωτας θα εβρισκε παλι μερος να φωλιασει και να ανθισει,ετοιμος για μια καινουργια αρχη!
(Το ονομα της πρωταγωνιστριας είναι Αγαπη.)
Post new Comment