14 Φεβρουαρίου 2007
Στρέφω το βλέμμα μου στον τοίχο του δωματίου μου και κοιτάζω απορροφημένα τον πίνακα που ζωγράφισα χθες..! Δυο σώματα ενωμένα, δυο φιγούρες αγκαλιασμένες, που καίγονται απ'το πάθος του έρωτα!
-αριστούργημα, ψυθυρίζω και ένα γλυκό χαμογελάκι, σχηματίζετε στο πρόσωπό μου...
Καθώς χαζεύα, τον κατακόκκινο πίνακα μου, την μαγεία της στιγμής, ήρθε να σπάσει, η δόνηση του κινητού μου... ¨κολλητός!! σας καλεί"
-άντε Έλενα..ετοιμάστηκες; ακούγετε η φωνή του φίλου μου
-εμ, για ποιον λόγο να ετοιμαστώ; είπα απορημένη...
-καλέ το ξέχασες; Δεν είχαμε πει, πως θα βγούμε σήμερα;;
-αααα ναιιιι...ουπς...το ξέχασα τελείως...
-δεν πειράζει..ετοιμάσου γρήγορα και πάρε τηλ όταν είσαι έτοιμη. Εντάξει;
-οκ! Τα λέμε! Φιλιά...
Με τον Νικηφόρο, είμαστε παιδικοί φίλοι! Γνωριστήκαμε στο νηπιαγωγείο και μέχρι σήμερα, είμαστε αχώριστοι!! Σήμερα, όντως είχαμε κανονίσει, να πάμε να φάμε, στο αγαπημένο μας στέκι..! Είμαστε μεγάλη παρέα! Εγώ, ο Νικηφόρος, η Βάσια, η Καίτη και ο Στέλιος. Βέβαια, όλοι σήμερα, θα έχουν μαζί και το ταίρι τους..όλοι εκτός από μένα!! Εγώ χώρισα πριν λίγο καιρό...
Για τους φίλους μου, η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, είναι η μέρα των ερωτευμένων...
Για μένα είναι μια συνηθισμένη μέρα, όπου τα καταστήματα, έχουν την τιμητική τους, καθώς τα έσοδα αυξάνονται!!!!
Όταν αγαπάς,..αγαπάς!!! Δεν χρειάζεται μια ειδική μέρα για να το αποδείξεις!
Με τούτα και με κείνα, έφτασε η ώρα να φύγω! Κοιτάζομαι για τελευταία φορά στον καθρέφτη, διορθώνω λίγο τα μαλλιά μου κι είμαι έτοιμη.
Η κόρνα του αυτοκινήτου με καλεί!! Ήρθαν τα παιδιά....
Κατεβαίνω τις σκάλες, κι ανοίγω την εξωτερική πόρτα!!
-Άντε Ελενάκι, έλα..μου γνέφουν οι φίλοι μου
Χαμογελώ κι ανοίγω το βήμα μου!
Σε όλη την διαδρομή τα ερωτικά τραγούδια, είχαν τον κυρίαρχο ρόλο. Η Βάσια συζητούσε με το αγόρι της, ο Νικηφόρος μιλούσε στο κινητό με την κοπέλα του και γω...απλά παρατηρούσα απ΄το παράθυρο τον δρόμο!
-Φτάσαμε, λέει η Βάσια καθώς παρκάρει το αυτοκίνητο
-Σε λίγο έρχονται και οι άλλοι...είπαν να μπούμε και θα ρθουν κι αυτοί, είπε ο Νικηφόρος κι ανέβηκε γρήγορα γρήγορα τα σκαλιά...
Μπήκαμε, μέσα στο εστιατόριο. ΄Ηταν γεμάτο ζευγαράκια...!!!!
Μόλις καθήσαμε στο τραπέζι μας, έφτασαν κι υπόλοιποι...
-Ήρθαμε κι εμεις...
-βρε βρε σαν τα χιόνια, λέω και τους χαμογελάω
Όλα ήταν εκπληκτικά! Σήμερα η παρέα, είχε πολύ κέφι! Βέβαια, η αλήθεια είναι πως ζήλευα λιγάκι...που τους έβλεπα όλους τόσο ερωτευμένους
-Με χτύπησαν τα παππούτσια, σκύβω και λέω στην Καίτη
εκείνη γελάει και μου απαντά..
-Αφού δεν είσαι μαθημένη..με τακούνια! Συνεχώς φορά αθλητικά...
-πες το ψέματα! Να σου πω, βγαίνω λίγο έξω...μπας και ξεμουδιάσω! Πιάστηκα τόση ώρα..
-οκ!
Σχεδόν κανείς δεν με πρόσεξε! Ή μάλλον, είναι ένας σερβιτόρος, που τον έχω πιάσει 3-4 φορές να με κοιτάζει περίεργα. Όπως και τώρα. Στέκετε μπροστά από την πόρτα..! Είναι πολύ όμορφος! Με κοιτάζει και μου χαμογελάει! Του ανταποδίδω το χαμόγελο! Ένα περίεργο συναίσθημα με πλημυρίζει..λες και τον έχω ξαναδεί..!!! Κατέβηκα γρήγορα γρήγορα τις σκάλες..όμως το τακούνι μου πιάστηκε στο πλαστικο-μαύρο χαλάκι της εισόδου
-πωωω..., λέω και ανεβαίνω να το πάρω!!! Το πόδι μου πάγωσε στο κρύα μάρμαρα
-κατάσχετε! ακούγεται μια φωνή, ενώ αρπάζει την γόβα μου...
-Είσαι τρελός; του λέω..ενώ εκνευρισμένη, κάνω να πάρω το παππούτσι μου...! Υψώνω το βλέμμα μου και βλέπω..τον σερβιτόρο!! Ω Θεε μου...
-Καλά, τόσο πολύ άλλαξα βρε Έλενα;
-Εμ....γνωριζόμαστε;;; του λέω απορημένη, ενώ το στομάχι μου δένετε κόμπος
-Αχ, με ξέχασες!! Ο Νίκος είμαι...ο συμμαθητής σου στο γυμνάσιο!!!
Τα λόγια του μ΄έκαναν να παγώσω για δευτερόλεπτα!!! Η είκονά του στο μυαλό μου, πλημυρίζει το σώμα μου, με παλιές, αξέχαστες στιγμές! Ο Νίκος...ναι!!! Αυτός είναι!!! Μα καλά..είναι δυνατόν να ξεχάσω...τον πρώτο μου έρωτα; Το αγόρι που μ έκανε να πρωτονιώσω αυτό το όμορφο συναίσθημα; Το βλέμμα του, τόσο τρυφερό όπως τότε! Ο πρώτος μου, ανεκπλήρωτος έρωτας!! Αχχ...η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή! Λες και δεν έχω ξανανιώσει έτσι!!!
-Νίκο;;;;; Πωπω...!!!!!!! Πόσα χρόνια έχουμε να βρεθούμε; λέω ενώ έχω ξεχάσει την γόβα μου...το πόδι μου πλέον δεν παγώνει! Αντίθετα, νιώθω μια ζέστη..παράξενη!! Σαν να καίει μια φλόγα δίπλα μου!!
-Πολλά! Γύρω στα 8!!!
Αμηχανία πέφτει στο κλίμα..καθώς κοιταζόμαστε στα μάτια!!
-Λοιπόν, σταχτοπούτα μου...για να δούμε, είναι δικό σου το γυάλινο γοβάκι;;; λέει ενώ μου χαμογέλα και αφήνει κάτω την γόβα μου
-Χαχαχαχα! Αμάν βρε Νίκο..πότε θα σοβαρεύτείς; του λέω, ενώ βάζω το παππούτσι μου!!!
-λοιπόν, σε παρατηρούσα, εδώ και ώρα! Δεν έχει αλλάξει καθόλου!!!
-Ναι ε; Ευχαριστώ!!
Η αμήχανία που ένιωθα, καθώς κοίταζα τα μάτια του, δεν περιγραφόταν!! Ήταν ο πρώτος μου έρωτας ο Νίκος. Έκανα αρκετές σχέσεις αργότερα, αλλά κανένας δεν μ'έκανε να νιώσω αυτό που αισθάνθηκα για κείνον. Θυμάμαι, τις κλεφτές ματιές μας, στο γυμνάσιο. Αααχχχ...πόσα χρόνια πέρασαν από τότε!
-Λοιπόν, πρέπει να πάω μέσα..θα με ψάχνουν!!! είπα, ενώ δεν ήθελα να φύγω!!
-ναι.., λέει αμήχανα..
-αν θέλεις,έλα να πεις ένα γειά στον Νικηφόρο!
-είναι και ο Νικηφόρος εκεί; Δεν τον είδα...
-ναι..κούρεψε επιτέλους το μακρύ μαλλί! Χαχαχα! Έγινε άνθρωπος!!!
-χαχαχαχα! Οκ, πάμε...
Μπαίνουμε μέσα..εκείνος με ακολουθεί!
-Αμάν βρε Έλενα..που είσαι; Κανονίσαμε, να πάμε σ'ένα μπαράκι...άντε φεύγουμε!
-Εμ..ναι..! Νικηφόρε...κοίτα ποιος είναι εδώ...
Κάνω λίγο στην άκρη κι εμφανίζεται ο Νικος
-Ε, δεν το πιστεύω; Που χάθηκες ρε φιλαράκι; λέει ο Νικηφόρος, ενώ τον αγκαλιάζει
-εδώ..στην δουλειά του πατέρα μου!!! Πόσα χρόνια περάσαν!
-Πωπω..χαίρομαι πολύ που σε βλέπω ρε φίλε! Παιδια, ο Νικος, ήταν ο κολλητός μου φίλος στο γυμνάσιο!!
-Χαρήκαμε..είπε όλοι με μια φωνή
Ο Νικηφόρος, με κοίταξε και μου χαμογέλασε...μάλλον θα θυμίθηκε πως ήταν ο έρωτας μου
-Ωστε δουλεύεις εδώ ε;
-Βασικά, σπουδασα πολιτικές επιστήμες, αλλά αυτές τις μέρες, βοηθάω τον πατέρα μου, στο καινούργιο του μαγάζί..
-Μάλιστα..τέλεια! Άρα, αφού είναι δικό σου το μαγαζί, θα μπορέσεις να έρθεις για ένα ποτάκι μαζί μας..
-πολύ ευχαρίστως! είπε και με κοίταξε..
Εγώ όση ώρα μιλούσαν, έμενα σιωπηλή..αλλά ήμουν σίγουρη πως το βλέμμα μου, τα πρόδιδε όλα!!
-Λοιπόν πάμε; ρωτάει ο νικηφόρος
-Πάμε!
Σε όλη την διαδρομή, λέγαμε ιστορίες απ'τα παλιά..όσπου η συζήτηση, έφτασε στο θέμα..πρώτος έρωτας στο σχολείο...
-καλά, κι ο Νίκος, θυμάμαι, ήταν πολύ καψούρης με κάποια στο σχολείο, είπε ο Νικηφόρος και με κοίταξε...
-το θυμάσαι ε; είπε ο Νίκος, ενώ χαμογέλασε
-ναι...!!! λέει χαμογελώντας!
Μπήκαμε στο μπαράκι..δυνατή μουσική, κέφι, χορός και κρυφές ματιές..σαν εκείνες του σχολείου...
Ο Dj αρπάζει το μικρόφωνο και λέει..
-σήμερα, ειδική μέρα, θα αλλάξουμε λίγο το ρεπερτόριο παιδιά!!! Χρόνια πολλά στους ερωτευμένους!!!
-Το turn around!!! ειπε η Βάσια...
-χορεύουμε; μου λέει ο Νίκος..
-εεε..
-έλα, σε πιάσαν οι ντροπές!
Χωρίς να το πολυσκεφτώ, ξεκίνησα να χορεύω μαζί του..!!! Τα φώτα χαμήλωσαν, η μουσική δυνάμωσε κι ένα τέλειο συναίσθημα με πλυμμήρισε!!! Τον αγαπάω..ναι..το νιώθω!!! Ξανά, όπως παλιά...
Το τραγούδι τελειώσε..κι όλοι έμειναν να μας κοιτάζουν! Και κείνος...να κοιτάζει με την γλυκιά του ματιά εμένα!!!
Μετά απ'τον χορό, ήρθαμε πιο κοντά...πολύ κοντά!
-πωπω..δεν αντέχω άλλο..εξαντλήθηκα.., λέω και "ξαπλώνω" πάνω στον Νικηφόρο
-θέλεις να σε γυρίσω σπίτι;;; μου λέει ο Νίκος
-αν δεν σου κάνει κόπο!!
-κανέναν κόπο! Σιγά..
-πως θα πάτε σπίτι; Αφού ο Νίκος, δεν έχει το αυτοκίνητο μάζι..
-λίγο πιο κάτω μένω...
-θα πάμε με τα πόδια..θα ναι πιο ρομάντικά...λέει και χαμογελάει...
Στην διαδρομή με κρατούσε απ'το χέρι..
-Φτάσαμε..., του λέω...
-ωραία! μου λέει...
Το πρόσωπό του, έρχεται πιο κοντά στο δικό μου..σκύβει..τα χείλη του ακουμπάνε τα δικά μου!
ΜΕ ΦΙΛΗΣΕ! Ενα φιλί που περίμενα 8 ολόκληρα χρόνια...
2 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ....
Παίρνω το κινητό μου στα χέρια και πληκτρολογώ τον αριθμό του Νίκου
-έλα μωράκι μου, που είσαι;;;
-έρχομαι αγαπούλα μου..στον δρόμο είμαι!!!
-εντάξει!!
Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη! Λάμπει από ευτυχία! Εγώ και ο Νίκος αραβωνιαστήκαμε πριν λίγο καιρό...
Ο Νίκος μου δίνει, όσα κανείς, δεν κατάφερε...να μου δώσει!!!
Ανοίγει η πόρτα...
-΄Ελενα μου;
-έλα Νίκο μου..σου ετοίμασα να φας...
-αχ ωραία..κι έχω μια πείνα...! μου λέει και μου δίνει ένα φιλί στο στόμα..
Προχωρά προς την τραπεζαρία...
-τι είναι αυτά τα παιδικά παντοφλάκια;
εγω του χαμογελάω..
-δες και το τραπέζι...
Πάνω στην τραπεζαρία, υπήρχαν δύο πιάτα με φρουτόκρεμες παιδικές..και μια κάρτα...που έγραφε ¨Γεια σου μπαμπάκα μου...¨...
Ο Νίκος με κοιτάζει απορρημένος...
-Εεε..Έλενα;;;;;;;;
-ναιιι..του λέω, ενώ χαμογελω...
-Μωρόόόό μου..........είσαι;;;;
-ναι..είμαι έγκυος! Σε λίγο καιρό..θα ρθει στον κόσμο το μωράκι μας
-Αγάπη μου..μου λέει και με αγκαλιάζει..Σ'αγαπώ....
-και γω Σ'αγαπώ Νίκο μου....σ'αγάπησα απ'το πρώτο λεπτό που σε γνώρισα...
Η πρώτη αγάπη, δεν πεθαίνει ποτέ. Και για μένα ο Νίκος ήταν η πρώτη μου αγάπη. Μας έδεσε η μοίρα και τώρα πια μπορώ να πω πως είμαι ερωτευμένη..Κοιτάζω απορροφημένη τον πίνακα που ζωγράφισα πριν 2 χρόνια..Δυο σώματα ενωμένα, δυο φιγούρες αγκαλιασμένες, που καίγονται απ'το πάθος του έρωτα..εγώ και ο Νίκος!!!!!
Αφιερωμένο στην μία και μοναδική αγάπη της ζωής μου
Post new Comment