Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Το ονομα μου ειναι Ζετα και ειμαι 21 ετων. Πριν απο ενα χρονο πηγα στο γραφειο της αδερφής μου για να παιξω στον ιντερνετ, εκεί δούλευε και ο Μπαμπάς του. Ειναι περίεργος ανθρωπος και δεν του εδινα πολυ σημασια οσο μιλουσε γιατι μου λεγε τα οικογενειακα του χωρις να με ξερει καν και αυτο με εκανε να νιωθω αβολα.
Τοτε λοιπόν ενω ήμουν στο facebook ηρθε και αρχισε να μου λεει για τα παιδια του που σπουδαζαν εξωτερικο και να τους κανω φιλους μου στο facebook, για να τον ξεφορτωθω λοιπον προσθεσα το Νικο και του εστειλα mail που τον ρωτουσα αν θα με φιλοξενησει στη χωρα που σπουδαζει για πλακα εκεινος απαντησε στην πλακα και μετα απο ενα μηνα περιπου ενω γυρισα απο βραδινη εξοδο και μπηκα facebook και ηταν και εκεινος.. Του μιλησα λοιπον και ειχε νευρα γιατι καποιοι μεθυσμενοι ειχαν πεταξει κερματα στο αυτοκινητο του και ετσι πιασαμε την κουβεντα. Δεν πηρε πολυ χρονο μεχρι να ανταλλαξουμε msn και να μιλαμε με τις ωρες για την ακριβεια θυμαμαι οτι ειχα κανει τη μερα νυχτα γιατι με απορροφουσε η συζητηση μαζι του γιατι ηταν μια συζητηση χωρις ερωτικα υπονοουμενα η κατι τετοιο ηταν σοβαρες συζητησεις με πολυ ενδιαφερον. Ειπαμε λοιπον στην πλακα παλι οτι τα Χριστουγεννα που θα ερχοταν Ελλαδα θα με βοηθουσε σε ενα μαθημα που ηταν στην ειδικοτητα του και δεν μπορουσα να το πρασω με τιποτα.
Οταν κοντα στα Χριστουγεννα εκλεινε η σχολη για διακοπες και θα πηγαινα σπιτι μου μου ειπε να τον ξυπνησω αφου θα ξυπνουσα πρωι και ετσι ανταλλαξαμε τηλεφωνα. Το πρωι στο λεωφορειο τον παιρνα τηλεφωνο αλλα δεν το ακουγε και ξυπνησε μετα απο 4 ωρες και πηρε τηλεφωνο. Ηταν η πρωτη φορα που ακουσα τη φωνη του και τρελαθηκα δεν ξρω γιατι αλλα νιωσα τον ηχο της να με συναρπαζει και για να ειμαι ειλικρινης δεν ηθελα να το κλεισω.
Οι μερες περνουσαν αλλα μιλουσαμε συχνα και ενω ημουν πολυ περιεργη να τον γνωρισω κατι υπηρχε που το ανεβαλλε εκεινος ηταν στον κολλητο του κτλ. Οταν καποια στιγμη κανονισαμε να συναντηθουμε 5 Ιανουαριου μιλουσαμε μεχρι τις 5 το πρωι και το μεσημερι ειχαμε ραντεβου.
Η αληθεια ειναι οτι με εστησε λιγο και τον περιμενα (πραγμα που δε μου αρεσει καθολου) μολις τον ειδα ομως τον αναγνωρισα αμεσως ειχε κατι πολυ χαρακτηριστικο.. μαλλια μεχρι τη μεση. Η πρωτη μου σκεψη ηταν: ο Ιησους επεστρεψε!! Αν πω οτι δε μου αρεσε απο το πρωτο δευτερολεπτο θα λεω ψεμματα αλλα δεν μπορουσα να πιστεψω οτι αυτος που εκανα τις πιο ωραιες συζητησεις, αυτος που ειχε αυτη την υπεροχη φωνη ηταν διπλα μου για καφε και εβλεπα αυτα τα ματακια του που ενιωθα να τα ξερω χρονια.. εκει σε μια καφετερεια στην Παραλιακη ηταν το πρωτο μας φιλι μετα απο 2 μερες ξανασυναντηθηκαμε και μετα απο 2 μερες θα ερχοταν εκεινος στο μερος που μενω. Βγηκαμε για ποτο και ηταν ολα τοσο τελεια αλλα υπηρχε κατι που μου χαλουσε τη διαθεση... την επομενη μερα θα εφευγε για εξωτερικο ετσι ειπαμε να παμε και σε ενα αλλο μαγαζι που ομως δε μπηκαμε ποτε γιατι καθομασταν στο αυτοκινητο το σεξ η αληθεια ειναι οτι δε βγηκε οπως το περιμενα αλλα δεν ξενερωσα οπως θα γινοταν με οποιονδηποτε αλλο. Στο αυτοκινητο λοιπον συζητουσαμ τι θα κανουμε αν θα το παλεψουμε με την αποσταση στη μεση η αν θα το αφησουμε σε ενα απλο περιστατικο της 10ης Ιανουαριου και ειπαμε οτι αξιζε να προσπαθησουμε.
Ενιωθα πολυ δυνατη οταν τον σκεφτομουν και ξεχνουσα την αποσταση δεν ειχα ματια για κανεναν αλλο και οταν τσακωνομασταν απο το τηλεφωνο ενιωθα τετοια θλιψη που νομιζα οτι θα σταματησω να αναπνεω εκλαιγα με τις ωρες και ευχομουν να ηταν εδω τις δυσκολες ωρες...
Μετα απο 3 μηνες σχεδον θα ερχοταν επιτελους ξανα Ελλαδα! Ηταν απιστευτο με ποση χαρα τον περιμενα σαν να ηταν το δωρο που για χρονια μου χρωστουσε ο Θεος και επιτελους ηρθε βγηκαμε κοιμηθηκαμε σε ενα ξενοδοχειο και ολες αυτες οι εικονες με ταξιδευουν καθε φορα εμεινε Ελλαδα 2 μηνες περιπου ειχαμε μαλωσει αρκετες φορες σε ολο αυτο το διαστημα για διαφορους λογους που στις περισσοτερες εφταιγα και μετανιωνα πολυ καθε φορα που τον στναχωρουσα δεν το αξιζε αυτο ο Νικος μου...
(Εκεινη την περιοδο παρουσιαστηκε στη ζωη μου το ζαχαρο. Μου φαινοταν αδιανοητο στα 21 μου να εχω ζαχαρο δε μπορουσα ουτε και μπορω να το χωνεψω και αρχισα να γινομαι περιεργη να φοβαμαι πολυ για την ακριβεια να τρεμω. Φοβομουν οτι αν φαω κατι που δεν πρεπει θα παθω κατι κακο κατι που θα στεναχωρησει οσους αγαπαω και ετσι φοβομουν 2 φορες δε μπορουσα να το αντιμετωπισω ψυχραιμα)
Λιγες μερες αφου εφυγε εγινε ενα ασχημο σκηνικο που μας οδηγησε στο χωρισμο εκει κοντεψα να πεθανω το ζαχαρο εφτασε στο 300 και πηγα στο νοσοκομειο ημουν χαλια για μερες προσπαθουσα να του μιλησω αλλα ηταν αδυνατο ειχε θυμωσει πολυ και μετα ειχε ενα ατυχημα και επρεπε να μεινει στο κρεβατι μιλουσαμε και ενω ηθελα να του πω τοσα πολλα για οσα νιωθω και τελικα απλα ελεγα βλακειες για να μου βαφτισει το σκυλακι που θα επαιρνα και τετοια οταν αρχισα να τον λω οπως ενιωθα ενιωσα ενα βαρος να φευγει απο πανω μου..
Ετσι περασε ενας μηνας και ηρθε παλι Ελλαδα για το καλοκαιρι βγηκαμε πηγαμε για ποτο, για βραδινο μπανιο και ο πρωινος ηλιος μας βρηκε μαζι στην παραλια αγκαλια και ετσι ξεκινησε το πιο ομορφο καλοκαιρι της ζωης μου...
Τις περισσοτερες μερες μαζι στο εξοχικο του, μαζι στον κολλητο του.. ΜΑΖΙ!!!
Ειχαμε και εκει τα θεματακια μας του ειχα πει ψεμματακια χωρις λογο οπως: -κοιμασαι? –οχι και εκεινος ειχε χασει την εμπιστοσυνη του σε μενα.
Τον Σεπτεμβρη παλι εφυγε και δεν αργησαν πολυ οι καυγαδες νομιζε οτι του ελεγα ψεμματα χωρις να του λεω και αυτο με εξοργιζε ωσπου του ειπα οντως και μετα το παραδεχτηκα και τοτε αρχισε να ειναι ψυχρος,αδιαφορος και να μου λεει οτι θα με φορτωσει στα ψεμματα και εγω ναι τα ανεχομαι ολα αυτα και τον δικαιολογω κιολας γιατι εγω φταιω που εχασε την εμπιστοσυνη του για την ακριβεια εγω φταιω για ολα. Νιωθω σαν να τον κραταω με το ζορι σε κατι που δε θελει πια αλλα δεν εχω τη δυναμη να τον αφησω τον αγαπαω και ας μην εχω τροπο να το δειξω και ας μην το πιστευει.
Το νιωθω οτι ερχεται το τελος και το φοβαμαι αυτο το τελος δεν το θελω...σε 6 μερες θα ειμαι εκει που σπουδαζει αλλα φοβαμαι πολυ πως θα ειναι δεν μου λεει ουτε τι θελει να κανουμε μου λει μονο οτι ειμαι μονη μου σε αυτο και θα πρεπει να σκεφτω εγω και για τους 2 αφου εκεινος το εκανε τοτε και εγω ειχα αραξει. Βεβαια αυτο δεν ειναι αληθεια οκ δεν προσπαθησα οσο εκεινος αλλα εκανα τη δικη μου προσπαθεια. Ο χρονος θα δειξει και ευχομαι να μην επαληθευτουν οι φοβοι μου!
Και ομως λιγες ωρες αφου εγραψα τις παραπανω σειρες συνειδητοποιησα οτι εχει τελειωσει και το μονο που θα εχω πια ειναι λιγες μερες μαζι του εκει που σπουδαζει λιγες μονο ημερες για κατι που θα θυμαμαι χρονια!!
Δεν εχουν ολες οι ιστοριες happy end αλλα το happy end ειναι αυτο που θα επιλεξει ο σεναριογραφος να δωσει δηλαδη σταματαει την ιστορια στην πιο ευτυχισμενη στιγμη. Και θαυματα στις μερες μας ειναι δυσκολο να συμβουν αυτη ειναι η δικια μου ιστορια αυτη που για πρωτη φορα ειπα σε καποιον αυτη την ιερη λεξη: «Σ’αγαπω» και νιωθω τυχερη πυ την ειπα και την εννοουσα...
Να ειναι καλα το μωρο μου και εγω... εγω δεν εχει σημασια ξερω τι θα γινει. Για να παρω τα πανω μου θα πρεπει πρωτα να πιασω πατο και ο Φοινικας απο τις σταχτες του ξαναγεννιεται... τα οπλα δεν τα παραταω και θα το παλεψω μεχρι τελους!