Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Καλοκαίρι 2001
Ήταν η χρονιά  που αποχαιρετούσα για πάντα τα θρανία. Με τη φίλη μου Ασημίνα, λίγα χρήματα και την καλύτερη διάθεση ξεκινάμε για τις πρώτες μας διακοπές! Προορισμός μας, η Πάρος.

Ο ενθουσιασμός μας μεγάλος! Με το που φτάσαμε στο νησί τρέξαμε στο ξενοδοχείο μας και ετοιμαστήκαμε για να ξεχυθούμε στις παραλίες! Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο…..”Ασημίνα ; Ασημίνα! Κι εσύ εδώ μένεις?’’ Αυτός ήταν ο Γιώργος, ένας φίλος της Ασημίνας από τη Λιβαδειά (όπου ζούσε μόνιμα η φίλη μου. Εγώ κάτοικος Αθηνών).Με μεγάλη μας χαρά λοιπόν διαπιστώνουμε ότι στο ίδιο ξενοδοχείο θα μένουν και τρεις φίλοι της Ασημίνας. Γρήγορα -γρήγορα  ανεβαίνουμε στο δωμάτιο των παιδιών να τους δούμε και να μου τους συστήσει κι εμένα! Ήταν λοιπόν ο Γιώργος, ο Πάρης  και…….ο Δημήτρης! Τι ήταν αυτό καλέ; Μάλλον είναι αυτό που λένε με χτύπησε κατακούτελα! Αφού πέρασα απ’ όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου τα κατάφερα να το πω! ¨…Μαρία, χάρηκα.¨

Φτάνοντας στην παραλία με τη φίλη μου μαθαίνω πως  ο Δημήτρης έχει κοπέλα εδώ και δύο χρόνια. Μμμμάλιστα….καλά , σκέφτομαι, ας χαλαρώσω και ότι είναι να γίνει θα γίνει.

Την ίδια μέρα μαθαίνω πως στο νησί έρχεται, απρόσμενα, το αγόρι της Ασημίνας και πως θα έμενα μαζί μας, στο ίδιο δωμάτιο. Δύσκολη η θέση μου. Για καλή μου τύχη όμως  οι φίλοι της Ασημίνας ήταν τρεις και το δωμάτιο τους τετράκλινο. Μου πρότειναν λοιπόν να πάω εκεί. Κι έτσι έγινε!

Στο Δημήτρη έδειξα αμέσως το ενδιαφέρον μου. Τι να κάνεις όμως που σαν σωστό παιδί που ήταν δεν ήθελε να κάνει κάτι από τη στιγμή που είχε σχέση. Μετά από πολύ κόπο το μόνο που κατάφερα να έχω δικό μου από το Δημήτρη ήταν ένα φιλί. Ένα πολύ όμορφο φιλί!

Επέστρεψα στην Αθήνα και αυτός στη Λιβαδειά. Προσπάθησα να τον συναντήσω  αλλά δεν τα κατάφερα. Για διάφορους λόγους. Ήξερα όμως ότι όπως ακριβώς ένιωθα εγώ, ένιωθε και αυτός!

Φθινόπωρο 2008
Είμαι στο σπίτι μου στο Παγκράτι. Συγκατοικώ με μια φίλη μου. Έχω κάνει μια επέμβαση η οποία με έχει κρατήσει στο σπίτι ένα μήνα και πάνω στη βαρεμάρα μου αποφασίζω να μπω να δω τι είναι αυτό το facebook. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω φίλους από τα παλιά. Και εκεί που περνούσαν οι μέρες και  είχα αρχίσει να χάνω το ενδιαφέρον μου, έφτασε μια πρόσκληση! Ένα όνομα που μου θύμιζε πολλά και μια φυσιογνωμία που θύμιζε ακόμη περισσότερα, ήθελε να γίνουμε φίλοι.

Ο Δημήτρης τώρα έμενε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν γύρω στον ένα μήνα που το πληκτρολόγιο είχε πάρει φωτιά. Πρωί κοιμόμουν και στη δουλειά πήγαινα άυπνη σχεδόν. Μιλούσαμε -μιλούσαμε .Πάντα είχαμε κάτι να πούμε! Και επιτέλους μια μέρα μου ανακοινώνει ότι θα έρθει στην Αθήνα! Κι εγώ φυσικά του λέω πως θα τον φιλοξενήσω.
Σάββατο 25 Οκτωβρίου 22:50 , είμαι στο Σταθμό Λαρίσης και περιμένω την αμαξοστοιχία από Θεσσαλονίκη……και τον βλέπω ξανά μετά από επτά χρόνια.

Αυτή είναι η δικιά μας ιστορία. Για την ακρίβεια αυτή είναι η αρχή της δικιάς μας ιστορίας. Μιας ιστορίας δίχως τέλος!