Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Η Ελπίδα άνοιξε τα μάτια της με δυσκολία και τεντώθηκε όσο πιο πολύ
μπορούσε για να ξεμουδιάσει…
«Όχι ρε γαμώτο… Πάλι κύλησα», είπε τσαντισμένη, ανακαλύπτοντας
πως δε βρισκόταν στο ακατάστατο δωμάτιό της και πως κάτω απ τα
σεντόνια ήταν όπως τη γέννησε η μανούλα της.
«Τουλάχιστον είναι ωραίο κομμάτι ο τύπος… Πόσο ήπια πάλι? Ε ρε
Κατερίνα που μου χρειάζεται» ξαναείπε πάλι στον ίδιο τσαντισμένο τόνο
αφήνοντας πίσω στο κομοδίνο τη φωτογραφία του ιδιοκτήτη του
δωματίου και της φωτογραφίας…

«Γαμώ το μου, γαμώ το μου…» συνέχισε να μουρμουράει ενώ είχε ήδη
αρχίσει να ντύνεται…
«Καλημέρα, μόνη σου μιλάς…?» της είπε ο Άλεξ μπαίνοντας στο
δωμάτιο..
«Σιγά άνθρωπε μου το αίμα μου κοψες… Καλημέρα.. Τι καλή δηλαδή,
αλλά τέλος πάντων..»
«Καφεδάκι να φτιάξω….?»
«Καφεδάκι..?» του είπε με ένα τόνο ειρωνικό..
«Καφέ δεν πίνεις όταν ξυπνάς..?»
«Δε συνηθίζω να πίνω καφέ σε ξένα σπίτια…», είπε βάζοντας και το άλλο
παπούτσι…
«Ενώ το να κοιμάσαι είναι πιο συνηθισμένο…» της απάντησε με τον ίδιο
ειρωνικό τόνο..
«Δεν κατάλαβα..??? Δε το έπιασα… Κοίτα να δεις εεε….. το ονοματάκι
σου…??.....»
«Άλεξ…»
« Άλεξ! ένα one night stand κάναμε… Πήραμε αυτό που θέλαμε, δε θα το
αναλύσουμε κιόλας… Κ πολύ το καθυστερήσαμε.. ».
«Πολύ καλά ωραία μου κυρία η πόρτα είναι στο τέλος του διαδρόμου…»
της είπε χαμογελαστά ο Άλεξ και της άνοιξε το δρόμο..
«Χμ..» έκανε νευριασμένα στο πρόσωπο του και αφού άρπαξε την τσάντα
της από τον καναπέ έκλεισε με δύναμη την πόρτα πίσω της..

«Γελοίε…..» , είπε και τράβηξε με ορμή την πόρτα του ασανσέρ…
Μπήκε μέσα και άρχισε να ψάχνει το κινητό της.
«Ταξί…», φώναξε φτάνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας και
αναστέναξε με ανακούφιση που ήταν άδειο..
«Στο Κολωνάκι, παρακαλώ…»
Αφού έκατσε αναπαυτικά στο πίσω κάθισμα του ταξί, πάτησε το πρώτο
όνομα στις εξερχόμενες του κινητού της…
Η οσία Κατερίνα απάντησε αμέσως – έτσι συνήθιζε να αποκαλεί την επί
πολλά χρόνια κολλητή της καθώς πάντα αναρωτιόταν πώς την άντεχε -.
«Μωρό καλημέρα. Που είσαι..? Καλά καλά σε μια ώρα στο Κολωνάκι στο
γνωστό. Έχω να σου πω.. Σταμάτα παιδί μου να φωνάζεις μες στ αυτί
μου. Θα σ πω από κοντά, έλα γεια.»

«Κρύο σήμερα εε?» τη ρώτησε ο ταξιτζής που προσπάθησε να πιάσει
κουβέντα με τη φουριόζα κοπέλα που του κοψε κάθε ελπίδα απλά
λέγοντας ένα ξερό «χμ χμ» χωρίς καν να σηκώσει το κεφάλι της από την
ανοιγμένη διάπλατα τσάντα της.
«Που στο καλό είναι πια αυτό το κραγιόν» είπε μέσα απ τα δόντια της.
«Κ αυτό τι είναι πάλι..? Όλο άχρηστα πράγματα έχω εδώ μέσα» είπε και
έβγαλε ένα κακοκομμένο χαρτί, ανοίγοντας το να το διαβάσει με φανερό
τον εκνευρισμό της που ποτέ δεν εύρισκε αυτό που ήθελε εκεί μέσα.
«Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» σκέφτηκε και άρχισε να διαβάζει το
σημείωμα:

«Αν το βράδυ δεν έχεις κανονίσει κάτι θα σε περιμένω στο Allou Fun Park.
Φαντάζομαι ξέρεις που είναι. Θα είμαι εκεί από τις 9 και για την επόμενη
μισή ώρα. Θα σε περιμένω.
Καλή σου μέρα παράξενο κορίτσι,
Άλεξ.»

Η Ελπίδα είχε χαζέψει στην κυριολεξία. Δεν πίστευε πως το χε διαβάσει
στα αλήθεια. Ύστερα κούνησε γρήγορα το κεφάλι της σαν να θελε να
συνέλθει, το τσαλάκωσε και το πέταξε στην τσάντα της συνεχίζοντας να
ψάχνει για το κραγιόν της.

Στο Κολωνάκι έφτασε λίγο νωρίτερα απ ό,τι είχαν κανονίσει με την
Κατερίνα κ αποφάσισε να κάνει καμιά βόλτα στα μαγαζιά μπας κ έβρισκε
κάτι που να της αρέσει. Αλλά περνούσε τις βιτρίνες χωρίς καν να τις
κοιτά, αφού εξακολουθούσε να σκέφτεται το σημείωμα του Άλεξ. Και έτσι
αποφάσισε να πάει στο καφέ και να περιμένει την Κατερίνα.
«Καλημέρα», είπε στον barman και έκατσε στο γνωστό τραπέζι.
Σε λίγο πήγε η σερβιτόρα κ έκατσε στην απέναντι καρέκλα
«Καλημέρα όμορφη. Τι κάνεις?» τη ρώτησε
«Καλημέρα Ελπιδάκι. Καλά μωρέ , εδώ. Ήσυχα. Εσύ? Θα έρθει και η
Κατερίνα?»
«Ναι σε λιγάκι…»
«Ωραία. Τι να σ φέρω?»
«Ένα Nescafe πολύ γλυκό… Οκ?
«Αμέσως…»

Εκείνη την ώρα έφτασε και η Κατερίνα..
«Καλημέρα στα κορίτσια…Γιώτα μου σε παρακαλώ θα μου φέρεις ένα
πράσινο τσάι..?
«Αμέσως κορίτσια…»
«Τι έγινε ρε τρελό. Πώς και ξύπνια εσύ τέτοια ώρα σαββατιάτικα…? Τι
έγινε πάλι?»
Η Ελπίδα έκανε τάχα πως σφυρίζει αδιάφορα..
«Πάλι τα ίδια αρχίσαμε..? Που πήγες χθες…?» τη ρώτησε κάπως
νευριασμένα η Κατερίνα.
«Ε να είχα βγει στο Γκάζι, ξέρεις στο δικό μας με τον Κώστα και τους
υπόλοιπους», η Ελπίδα άρχισε να μιλάει ακατάπαυστα σαν παιδάκι που
έκανε ζημιά και προσπαθεί να δικαιολογηθεί,
«ψιλοχορεύαμε, είχα πιει ήδη κάνα δυο ποτάκια και με είχε πιάσει στην
πάρλα η Αλέκα η φίλη του Αντρέα. Και ξέρεις άμα αρχίσει αυτή η κοπέλα,
δε σταματάει με τίποτα… Και τότε με πλησίασε εκείνος να με κεράσει και
τον αρπάζω και γω να χορέψουμε, τάχα πως τον ήξερα για να την
αποφύγω. Του εξήγησα τι παιζόταν, εκείνος άρχισε τότε να με χορεύει
τόσο, πώς να το πω? Παθιασμένα.. Ε και όπως σου είπα είχα πιει και κάτι
παραπάνω, δεν ήμουν μεθυσμένη, ζαλισμένη απλά, είχα και καιρό να δω
άντρα naked και κατέληξα στο σπίτι του.. Βέβαια έχει πολύ θράσος ο
τύπος. Βρήκα στην τσάντα μου ένα σημείωμα που μου ζητούσε να πάμε
σήμερα στο Allou αν δεν έχω κανονίσει κάτι άλλο, λέει. Άκου εκεί..»
«Ελπίδα πρέπει επιτέλους να σοβαρευτείς. Δεν είσαι ούτε 18, ούτε 20.
Είσαι 29 χρονών γαϊδούρα. Πρέπει να σταματήσεις να κάνεις σαν άμυαλο
έφηβο.

Και επιτέλους πρέπει να ξεκολλήσεις από το Δημήτρη.»
«Τι σχέση έχει τώρα ο Δημήτρης..?»
«Έχει και παραέχει. Από τότε που τον βρήκες καβάλα με την άλλη,
θεωρείς πως όλοι οι άντρες είναι ίδιοι και πως το μόνο που μπορείς να
πάρεις απ αυτούς είναι το σεξ.»
«Πρώτον: ξέρεις πως το Δημήτρη τον έχω ξεπεράσει εδώ και πολύ καιρό.
Και δεύτερον: τι άλλο μπορεί να σου προσφέρει ένας άντρας πέρα από το
σεξ? Τη δουλειά μου την έχω, τους φίλους μου τους έχω, το σεξ το έχω
όποτε και από όποιον θέλω. Τι άλλο να ζητήσω? Και στην τελική ενοχλώ
κανέναν? Στο κρεβάτι μου μπορώ να κάνω ό,τι γουστάρω..!»
«Ελπιδάκι μου», της είπε η Κατερίνα με φωνή γεμάτη τρυφερότητα,
«Θα σε ρωτήσω κάτι και θέλω να μου απαντήσεις με ειλικρίνεια : Νιώθεις
γεμάτη?»
«Full…» και τράβηξε αδιάφορα την τσίχλα της…
«Και η καρδιά σου τι λέει για όλα αυτά?»
«Τα καλύτερα.. Μπορείς να μου πεις τι σε χει πιάσει και μου τα λες τώρα
όλα αυτά? Αφού με ξέρεις. Πάντα έτσι έκανα: ό,τι ήθελα!»
«Ελπίδα πρέπει να αφήσεις ελεύθερο τον εαυτό σου..»
«Πόσο πια? Δεν πάει άλλο..»
«Εννοώ ότι πρέπει να σταματήσεις να το παίζεις η απόλυτα
απελευθερωμένη γκόμενα που κάνει ό,τι της γουστάρει χωρίς να τη
νοιάζει τίποτα. Σ αγαπώ σαν αδερφή μου και θέλω να σαι ευτυχισμένη.»
«Και ποιος σου είπε ρε Κατερίνα πως δεν είμαι?» της είπε μ έναν
ενοχλημένο τρόπο η Ελπίδα.
«Σε ξέρω καλύτερα από τον καθένα. Έχουν περάσει δυο χρόνια από τότε
που χώρισες με τον άχρηστο. Είμαι σίγουρη πως θες να νιώσεις ξανά
πράγματα για κάποιον. Να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Και μη μου πεις
όχι. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από αληθινά συναισθήματα και όχι
από ξεπέτες και αρπαχτές. Το ότι εκείνος σε πλήγωσε, δε σημαίνει πως θα
το κάνει ο καθένας.»
«Κατερίνα του τα δωσα όλα. Και κείνος τι μου έδωσε? Πώς μπορώ να εμπιστευτώ ξανά άντρα όταν κάθε βράδυ βλέπω
πως το μόνο που τους νοιάζει είναι πως θα ....? Το ίδιο κάνω και
γω λοιπόν. Κοιτάω μόνο την πάρτη μου... Δε θέλω κανέναν πάνω
από το κεφάλι μου...»
«Τι να σου πω. Εσύ ξέρεις τι είναι καλύτερο για σένα. Εγώ είμαι φίλη σου
και το μόνο που με νοιάζει είναι να σαι ευτυχισμένη. Αν θεωρείς πως
αυτό σε κάνει να νιώθεις όμορφα και καλά, εγώ απλά περισσεύω..»
«Κατερινάκι μου σ ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου και ξέρω πως μ
αγαπάς όσο και εγώ. Αλλά πραγματικά είμαι καλά. Να μην ανησυχείς,
εντάξει?»

«Εντάξει» της είπε η Κατερίνα κάπως συγκαταβατικά.
«Λοιπόν τι θα κάνετε το βράδυ?»
«Α τίποτα το ιδιαίτερο. Λέμε να πάμε για καμιά ταινία με τον Γιώργο. Θα
ρθεις?»
«Σου χω πει πως δε θέλω να έρχομαι όταν βγαίνετε οι δυό σας. Θα δω τι
θα κάνω. Για στάσου σινεμά είπες θα πάτε?»
«Ναι»
«Στο Village στο Ρέντη έχετε πάει ποτέ για ταινία?»
«Πως σου ρθε τώρα αυτό?»
«Να το σημείωμα αυτού του χτυπημένου που βρήκα στην τσάντα μου,
γράφει ραντεβού στο Allou στο Ρέντη σήμερα το βράδυ.»
«Ε και? Μη μου πεις πως θες να πας?»
«Είμαι πολύ περίεργη να δω αν θα πάει»
«Ε καλά κοπέλα μου εσύ δεν παλεύεσαι με τίποτα όμως. Είσαι τελείως
τρελή.»
«Έλα ρε να γελάσουμε.»
«Και αν δεν είναι εκεί?»
«Θα έρθω μαζί σας για ταινία. Σιγά το πράγμα.»
«Δεν την παλεύεις παιδί μου. Και που θα τον τραβάω στο Ρέντη το
Γιώργο μωρέ..?"
«Έλα ρε με τα αμάξι θα πάμε. Δηλαδή εγώ με το δικό μου θα ρθω γιατί
ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται....» της είπε με αισθησιακή φωνή.
«Ελπίδα..?» την κοίταξε με βλέμμα μαμάς η Κατερίνα...
«Έλα ρε σε πειράζω...Από περιέργεια θέλω να πάω..»
«Τέλος πάντων...Μπορώ να σου χαλάσω χατίρι...?» της είπε και έπαιξε με
τα μαλλιά της.

Η ώρα έχει πάει 20:55. Η Ελπίδα ήταν ήδη στο παρκινγκ του Village, και
για μια ακόμη φορά έψαχνε απεγνωσμένα να βρει το κινητό της που
χτυπούσε σαν τρελό.
«Έλα ρε Κατερινάκι σορρύ, αλλά δεν το έβρισκα..»
«Εγώ θα λεγα να αλλάξεις τσάντα. Που είσαι?»
«Στο παρκινγκ. Εσείς?»
«Και μείς. Προς την είσοδο το χουμε βάλει.»
«Οκ έρχομαι προς τα κει. Μην κλείσεις να μου λες..»
«Είμαστε έξω απ τ αμάξι θα μας δεις..»
«Α ναι οκ, σας βλέπω..»
Η Ελπίδα άρχισε να τρέχει σχεδόν προς το μέρος τους κ έπεσε με φόρα
στην αγκαλιά της Κατερίνας.
«Σιγά σιγά θα με σκοτώσεις..."
«Τι κάνουν τα πιτσουνάκια μου..? Γιώργο μου στις ομορφιές σου όπως
πάντα...» του πε και τον φίλησε και κείνον σταυρωτά.
«Λοιπόν ακούστε τι θα κάνουμε: Γιώργο θα πας να βγάλεις εισιτήρια κ
για τους τρεις μας γι όποια ταινία θες, έχεις το δικαίωμα αφού σε
κουβαλήσαμε μέχρι εδώ κάτω... Κ μείς Κατερινάκι θα πάμε να δούμε τι
παίζει. Σόρρυ George αλλά με τρώει η περιέργεια...»
«Ελπιδάκι η περιέργεια σκότωσε τη γάτα όμως...Να προσέχεις ναι...?»
«Μην ανησυχείς Γιώργο μου εγώ δεν παθαίνω τίποτα.»
«Καλά καλά , άντε πηγαίνετε τώρα και θα σας περιμένω μέσα..»
«Φιλάκια μωρό μου, τα λέμε σε λίγο..»
«Γεια σου Γιώργαρε και προσοχή στις μικρούλες» είπε γελώντας η Ελπίδα
και τράβηξε την Κατερίνα προς την αντίθετη κατεύθυνση...
«Πάμε γιατί πήγε και τέταρτο..»
«Αχ τρελιάρα τι θα σε κάνω..» της απάντησε η Κατερίνα και περπάτησαν
πιο γρήγορα..

Έφτασαν απέναντι από την είσοδο του Αllou και κρύφτηκαν πίσω από
ένα αμάξι..
«Αυτός είναι..?», τη ρώτησε η Κατερίνα για τον ένα και μοναδικό τύπο που
στεκόταν στην είσοδο.
«Θαρρώ πως ναι...Ευτυχώς που τον είδα και το πρωί γιατί αλλιώς δε θα
τον αναγνώριζα σε καμία.. Τι ώρα είναι?»
«21:20» είπε η Κατερίνα
«Κοίτα να δεις. Ακόμη εδώ είναι τελικά.. Είναι τελείως τρελός..»
«Τι θα κάνεις?»
«Λέω να πάω. Είμαι πολύ περίεργη να δω τι θα μου πει..»
«Ρε Ελπίδα αμάν. Με τίποτα δε διορθώνεσαι. Τέλος πάντων. Ό,τι
χρειαστείς πάρε με τηλέφωνο. Κ μη φύγετε από δω. Και να θέλει να σου
κάνει κάτι δε μπορεί με τόσο κόσμο που έχει. Εντάξει??? Άντε θα σε
κοιτάω..»
«Καλά καλά θα προσέχω… Πάω..»

Η Ελπίδα πλησίασε τον Άλεξ από πίσω.
«Λοιπόν αν με ρωτούσε κάποιος για σένα θα του έλεγα ότι είσαι τελείως
τρελός.», του είπε κοιτάζοντάς τον τάχα με κάποιο εκνευρισμό καθώς
εκείνος γύρισε να δει ποιός είναι.
«Ωπ. Ήρθες? Ό,τι ετοιμαζόμουν να φύγω. Πήγε 21:30.Τι κάνεις?»
«Εκνευρίζομαι που χάνω έτσι το Σαββατόβραδό μου..»
"Και τότε γιατί ήρθες αφού είχες κάτι καλύτερο να κάνεις?, τη ρώτησε στο
ίδιο ειρωνικό τόνο.
«Ξέρεις η περιέργεια δεν είναι πάντα ο καλύτερος σύμβουλος..» και
εξακολουθούσε να ναι επιθετική απέναντί του.
«Κ αν δεν εμφανιζόμουν τι θα έκανες?»
«Θα περίμενα μέχρι τις 9 μίση και θα την έκανα. Άλλωστε δεν σου είχα
γράψει το τηλέφωνό μου, αν το παρατήρησες. Έτσι δε θα μπορούσες να
επικοινωνήσεις μαζί μου για κανένα λόγο αφού δε θα το ήθελες και θα
ξεχνιόταν το όλο θέμα.
Και αφού λοιπόν είσαι εδώ εγώ λέω να πάμε να παίξουμε.. Τι λες?»
«Σοβαρολογείς δηλαδή τώρα? Θα πάμε στο λούνα παρκ?»
«Ναι. Πού είναι το παράξενο. Αν δεν ήθελα να πάμε, θα σου έγραφα να
πάμε για ένα καφέ ή ένα ποτό. Λοιπόν πάμε?»
«Καλά λέω εγώ ότι είσαι τρελός. Τέλος πάντων. Αφού ήρθαμε που ήρθαμε
μέχρι εδώ πάμε.»
«Παρακαλώ περάστε», της είπε ο Άλεξ και έτεινε το χέρι του να περάσει
πρώτη.

Στην αρχή η Ελπίδα ήταν πολύ αρνητική, όμως όσο περνούσε η ώρα τόσο
περισσότερο το απολάμβανε.
«Θέλεις να ανεβούμε στο Shock tower?», τον ρώτησε ενθουσιασμένη και
αφού είχαν περάσει από όλα τα παιχνίδια του λούνα παρκ.
«Μπααα. Έχω ανέβει μια φορά και δε θα θελα να το ξανακάνω. Σε
πειράζει να ανεβείς μόνη σου?»
"Όχι καλέ σιγά τι να με πειράζει.. Μόνο σε παρακαλώ κράτα την τσάντα
μου μη μου πέσει τίποτα..» και πήγε να επιβιβαστεί μες την χαρά.
Όταν κατέβηκε έμοιαζε εκστασιασμένη..
«Σ άρεσε εε?» τη ρώτησε ο Άλεξ.
«Είναι τέλειο. Θα μπορούσα να το κάνω άπειρες φορές...Ουφ..» και
αναστέναξε ευχαριστημένη.
«Λοιπόν τι κάνουμε? Φεύγουμε? Ορίστε και η τσάντα σου»
«Α ναι η τσάντα μου. Πάμε γιατί με περιμένουν..»
«Σ ευχαριστώ πολύ. Είχα καιρό να γελάσω έτσι και ακόμη περισσότερο να
πάω στο λούνα παρκ» του είπε η Ελπίδα φτάνοντας προς την έξοδο.
«Χαίρομαι που πέρασες καλά. Και γω το ίδιο. Θες να σε πάω κάπου?»
«Όχι ευχαριστώ. Έχω το αμάξι μου στο παρκινγκ.»
«Ωραία λοιπόν χάρηκα που σε είδα. Καλή συνέχεια στη βραδιά σου.»
«Επίσης», είπε η Ελπίδα και έμεινε να τον κοιτά αποσβολωμένη που
γύρισε και έφυγε προς την αντίθετη κατεύθυνση, χωρίς να της ζητήσει
καν το τηλέφωνο της, χωρίς να γυρίσει καν να την κοιτάξει.