Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Η Χριστίνα στο εφηβικό της δωμάτιο ξεφυλλίζει βαριεστημένα την «Κατερίνα», ενώ η τηλεόραση δείχνει το καινούριο βίντεο κλιπ του Σάκη Ρουβά «Μην Αντιστέκεσαι». Χτυπάει το τηλέφωνο.
-Χριστινάκι τι κάνεις;
-Βλέπω το καινούριο βίντεο κλιπ του Σάκη. Οκ, ομολογώ ότι έχετε ένα δίκιο να τρελαίνεστε όλες .
-Aχ τι κούκλος, είναι πιο ωραίος κ από τον Dylan (σ.σ Beverly Hills)! Τι κάνεις το βράδυ; Παίζουν κάτι τριτάκια από το λύκειό μας στο Ρόδον και λέμε να πάμε. Είσαι μέσα;
-Καλά ρε δεν είπαμε να μαζέψουμε λεφτά για κομμωτήριο?
-Έλα μωρέ μέχρι να βρούμε τόσα λεφτά η Madonna θα έχει αλλάξει πάλι κούρεμα!

Το βραδύ βρίσκει την παρέα στο Ρόδον για να δουν τις ¨Μεθυσμένες Αλκοόλες¨.
«Πφφφφ…Ελπίζω τα τραγούδια τους να είναι λιγότερο ανέμπνευστα από το όνομά τους, φτάνει πια με τα γκρουπάκια που νομίζουν ότι θα γίνουν ¨Τρύπες¨», σχολιάζει καυστικά η Χριστίνα. Τα φώτα σβήνουν, το συγκρότημα βγαίνει. Η Χριστίνα ακριβώς κάτω από τη σκηνή κοιτάζει με απάθεια, σχεδόν αδιάφορα. Αρκεί ένας προβολέας για να της κεντρίσει το ενδιαφέρον, ένας προβολέας που φωτίζει τον τραγουδιστή. Παρατηρεί το ροκά που φωτοβόλει πάνω στη σκηνή. Ωραίος, μακρυμάλλης, άνετος, μοιάζει να γεννήθηκε με την κιθάρα στα χέρια. Η Χριστίνα πιέζει τον εαυτό της να ξεκολλήσει το βλέμμα της που έχει ήδη γίνει αντιληπτό από εκείνον. Ξεκινά το αρχέγονο παιχνίδι των ματιών, με κοιτάς, σε κοιτώ και μετά σιωπή. Σιωπή μέχρι το επόμενο κομμάτι. Ο ροκάς ψιθυρίζει κάτι σ’ένα τύπο και αρχίζει να σολάρει…Still got the blues, Gary Moore. Η κιθάρα αναστενάζει, μαζί με τα κορίτσια που τον κοιτούν. “Used to be so easy to give my heart away”,εκείνος τραγουδά όταν…όλοι οι προβολείς σημαδεύουν τη Χριστίνα! Εκείνη εκπλήσσεται, αυτός την κοιτάζει τραγουδώντας το ρεφραίν και διασκεδάζει που την βλέπει να τα΄χει χαμένα.
Η συναυλία τελειώνει και η Χριστίνα έχει αποφασίσει να μιλήσει στο ροκά της. Στέκεται έξω από το μαγαζί και περιμένει να τον πετύχει να φεύγει. Και τον πετυχαίνει. Βγαίνει χαλαρός, με το μαύρο leather jacket στον ώμο, η αναβίωση του James Dean στα 90’s. Πριν προλάβει να κάνει ένα βήμα προς το μέρος του, μια ορδή από έφηβες groupies εμφανίζεται από το πουθενά και επιτίθεται στο ροκά. Κάθε άλλο παρά ενοχλημένος από τις κοριτσίστικες ορμές εκείνος, τις αγκαλιάζει και φεύγουν όλοι μαζί παρέα. Η Χριστίνα τους παρατηρεί καθώς ξεμακραίνουν στη Μάρνη. Είναι εκνευρισμένη με το σκηνικό, τα βαζει με τον εαυτό της, που την πάτησε όπως τα κοριτσάκια της ηλικίας της που η ίδια κοροϊδεύει!

Την επόμενη μέρα συναντιούνται στις σκάλες του σχολείου. Η Χριστίνα το παίζει αδιάφορη, άλλωστε δεν γνωρίζονται, αυτός πάει τρίτη-η Χριστίνα πρώτη. Εκείνος την κοιτά…
-«Γεια σου κοντούλα!», της λέει.
Τον κοιτάζει με απορία αλλά κυρίως άγρια.
«Εσύ δεν είσαι; Η κοπέλα από χθες, στο live; Είδες, σε αναγνώρισα κι ας μην φοράς τα τακούνια σου σήμερα!»
-«Όταν αποφασίσεις να κατέβεις από το θρόνο σου θα δεις ότι ο κόσμος από κάτω φαίνεται διαφορετικός», του λέει φανερά πειραγμένη.
Αυτός απολαμβάνει τον εκνευρισμό της και της γυρίζει την πλάτη, «πλάκα έχεις», της λέει φεύγοντας.
Μερικές μέρες αργότερα συναντιούνται ξανά στους διαδρόμους του σχολείου. Η Χριστίνα νομίζει ότι αν δεν τον κοιτάξει θα σταματήσει να τον σκέφτεται και θα αποφύγει άλλον ένα άβολο, εκνευριστικό διάλογο. Λάθος!
-«Πιτσιρίκι; Δεν μιλάς;»,τη ρωτάει. Η οικειότητά του την εξοργίζει και αποφασίζει να ξεκαθαρίσει τη θέση της.
-«Άκου Στέφανε, επειδή εμένα όλο αυτό το παιχνιδάκι με το σταριλίκι σου μου τη δίνει και γενικώς μου τη σπας, δεν με αφήνεις στην ησυχία μου;», του λέει με τσαμπουκά.
-«Α, ώστε γι’αυτό έμαθες πως με λένε! Για να βαφτίσεις τα νεύρα σου! Πες μου τότε κ εσύ το όνομά σου, να ξέρω τουλάχιστον ποια με κάνει να γελάω!». Η Χριστίνα αυτή τη φορά εκνευρίστηκε με τον εαυτό της και ντράπηκε, που της ξέφυγε το όνομα του. Από τη μια του λέει να την αφήσει ήσυχη και από την άλλη του αποκαλύπτει ότι έψαξε να μάθει πώς τον λένε!
Όπως λέει ο λαός, πρέπει να τριτώσει το ¨κακό¨. Έτσι, η επόμενη φορά που βρίσκονται είναι στην αυλή, στο διάλειμμα. Η Χριστίνα με την παρέα της κάθονται σε ένα παγκάκι και ο Στέφανος με τα παιδιά από το γκρουπ καπνίζουν απροκάλυπτα στο διπλανό. Η κολλητή της τη σκουντάει
-«Ρε συ τι θα γίνει με τον κούκλο που σε κοιτάζει;»
-«Άστον, δεν με χρειάζεται, έχει καβάτζες» το παίζει αδιάφορη.
. Το κουδούνι χτυπάει. Καθώς προχωρούν προς τις αίθουσες ο Στέφανος την προλαβαίνει.
-«Οκ, αλήθεια τώρα, τόσο πολύ σου τη σπάω; Γιατί»
-«Απλά, δεν σε πάω. Είσαι γελοίος που την έχεις δει και rockstar, σιγά ρε, δεν είσαι και ο Kurt Cobain!»
-«Όχι δεν είμαι, αλλά μια μέρα θα συνεργαστούμε, θα παίξω μαζί του στους Nirvana.»
-«Τι ψώνιο! Εσένα τι σε νοιάζει που δεν σε πάω; Ξέρουν τα κοριτσάκια σου ότι κατά βάθος είσαι τόσο ανασφαλής; Ξέρουν ότι τις κοροϊδεύεις για να τονώνεις την αυτοπεποίθηση σου;»
-«Δεν κοροϊδεύω κανέναν, αυτός είμαι και όποιον αρέσω», της απατάει απότομα αλλά αμέσως χαλαρώνει «Απλώς, έχω άλλα γούστα. Μ΄αρέσουν τα μαγκάκια, και κυρίως αυτά που ζηλεύουν και εκνευρίζονται και σηκώνονται στις μύτες των ποδιών τους όταν φωνάζουν, επειδή είναι κοντούλικα!...Τα λέμε.» ,της γυρίζει την πλάτη και φεύγει.
-«Όχι δεν τα λέμε! μην μου ξαναμιλήσεις, ακούς;» του φωνάζει σηκωμένη στις μύτες των ποδιών της ενώ αυτός φεύγει.
Η Χριστίνα μπαίνει λίγο καθυστερημένα στην αίθουσα και μέσα στη σύγχυση πρέπει μάταια να παλέψει με μια f(x).
«Μου είπες να μην σου ξαναμιλήσω, ξέχασες όμως να μου απαγορέψεις να σου τραγουδήσω: «Used to be so easy to give my heart away»
Όλοι στην αίθουσα κοιτάζονται με απορία γι’αυτό που ακούγεται από το μεγάφωνο του σχολείου. Η Χριστίνα γελάει, παρατάει το μάθημα για να πάει να βρει το Στέφανο και βγαίνοντας από την αίθουσα τον βλέπει να τρέχει, τον κυνηγάνε οι καθηγητές! Την πιάνει από το χέρι και τρέχουν προς την έξοδο. Όταν απομακρύνονται σε απόσταση ασφαλείας από το κτήριο κοιτάζονται λαχανιασμένοι, ξεσπούν σε γέλια τα οποία αμέσως διαδέχεται ένα υπέροχο φιλί.

Ακολουθούν πέντε ονειρικοί μήνες, ο Στέφανος και η Χριστίνα είναι αχώριστοι. Πηγαίνουν βόλτες, σινεμά σε συναυλίες. Μοιράζονται τα όνειρά τους και σχεδιάζουν μαζί το μέλλον. Η Χριστίνα θέλει να γίνει διαφημίστρια, κοροϊδεύει το Στέφανο ότι θα είναι άφραγκος μουσικός και εκείνη θα τον ζει με τα λεφτά της, για μια ζωή. Ο Στέφανος την πειράζει ότι θα γίνει μια ¨γιάπης¨, μια γυναίκα αλλοτριωμένη από το σύστημα που θα πουλάει όμορφα ψέματα στον κόσμο για να τους παίρνει τα λεφτά. Όμως εκείνος θα την αγαπάει και θα της γράφει τραγούδια, για μια ζωή. Τα βράδια πηγαίνουν στην παραλία, γελούν, τραγουδούν με την κιθάρα και τις νύχτες ο Στέφανος βάζει το πρόσωπό του σχεδόν μέσα στα μαλλιά της και της τραγουδά στο αυτί.

Χτυπάει το τηλέφωνο.
-«Χριστίνα θέλω να σου πω, ραντεβού στο ¨Μπαράκι του Βασίλη¨ σε μια ώρα.»
Η μια ώρα εννοείται ότι πέρασε αργά και βασανιστικά για τη Χριστίνα που κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά.
Όταν βρέθηκαν το κλίμα ήταν διαφορετικό, ήταν ρεαλιστικό. Ο Στέφανος δεν τη φίλησε όπως συνήθως και δεν την κοίταξε στα μάτια όπως πάντα.
-«Θα σου πω κάτι, μην με διακόψεις, μην με μισήσεις», της λέει χωρίς να την κοιτάζει «Έστειλαν από το ωδείο την κασέτα μου σε μια μουσική σχολή της Νέας Υόρκης»
Η Χριστίνα ξέρει ήδη τη συνέχεια αλλά τον ρωτάει «και; σου απάντησαν; »
-«Οι πιθανότητες να με δεχτούν ήταν ελάχιστες. Όμως με δέχτηκαν. Δεν μπορώ να μην πάω, είναι από τις καλύτερες σχολές του κόσμου, δεν μπορώ να χάσω τέτοια ευκαιρία.»
-« Θα γίνεις σπουδαίος μια μέρα και τότε θα λέω ότι αυτός ο μεγάλος κιθαρίστας ήταν η αγάπη μου. Που ξέρεις, μπορεί τελικά να γίνεις φίλος με τον Kurt Cobain! Θα πηγαίνετε μαζί για μπύρες και πάνω στο μεθύσι εκείνος θα σου λέει για την Courtney κ εσύ θα του λες για τα χαζά όνειρα που έκανες να μείνεις αγαπημένος με ένα κορίτσι για μια ζωή!»
-«Δεν θα χαθούμε. Θα σου τηλεφωνώ όταν έχω λεφτά, θα σου στέλνω και γράμμα». Κανείς από τους δυο δεν το πίστευε αυτό.
Περιττό να αναφέρω τα βουρκωμένα μάτια και το τρέμουλο της φωνής καθ’όλη τη διάρκεια της συζήτησης.
Περιττό επίσης να αναφέρω πόσο άσχημοι και επώδυνοι ήταν οι επόμενοι μήνες, όμως πέρασαν. Η κοντούλα πήγε δευτέρα λυκείου. Και ψήλωσε. Ο Στέφανος δεν φάνηκε, δεν τηλεφώνησε, δεν έγραψε.
Οι μήνες έγιναν χρόνια. Ο Σάκης Ρουβάς έγινε μπαμπάς, ο Kurt Cobain έγινε ο θρύλος που έφυγε νωρίς και η Χριστίνα έγινε διευθύντρια Marketing. Ερωτεύτηκε ξανά, χώρισε ξανά, πληγώθηκε ξανά. Όμως πάντα υπήρχε μια υποσυνείδητη σύγκριση με το ¨τότε¨. Τότε όλα ήταν έντονα, όλα τα συναισθήματα στα άκρα.

-«Ιουλία σου έχω πει να μην ακούς ραδιόφωνο όταν εργάζεσαι, σου αποσπά την προσοχή, κλεισ΄το και συγκεντρώσου επιτέλους! Δεν ξέρω τι είναι αυτό που ακούς κάθε μεσημέρι ανελλιπώς αλλά δεν με αφόρα, σήμερα θα δουλέψεις. Είναι σπουδαίο το project που αναλάβαμε και το θέλω έτοιμο αύριο. »
-«Μάλιστα κυρία Χριστίνα, με συγχωρείτε», η Ιουλία χαμηλώνει τη μουσική.
-«Ε όχι και κύρια Χριστίνα, ακόμα δεν έκλεισα τα τριάντα, Χριστίνα σκέτο!», την πειράζει καθώς πηγαίνει στο γραφείο της.
Η Ιουλία περιμένει να απομακρυνθεί η Χριστίνα και δυναμώνει το ραδιόφωνο ξανά, «Είναι καινούριος αυτός ο ραδιοφωνικός παραγωγός, έχει μόλις έρθει από την Αμερική και βάζει ότι καλύτερο κυκλοφορεί, είναι τέλειος» εξηγεί στην άλλη υπάλληλο.
«Το ξέρω ότι σας έχω συνηθίσει σε ολόφρεσκα ακυκλοφόρητα κομμάτια αλλά σήμερα νιώθω την ανάγκη να σας πάω πίσω, στις αρχές της δεκαετίας του’90. Θα μοιραστώ μαζί σας ένα κομμάτι που αγαπώ πολύ. Αφιερωμένο σε ένα άτομο ξεχωριστό. Οι πιθανότητες να ακούει τώρα είναι ελάχιστες. Πριν πολλά χρόνια όμως έμαθα να μην αποκλείω πιθανότητες . Αυτό που θεωρούμε απίθανο καμία φορά μας χτυπάει την πόρτα για να μας πει ότι κάνουμε λάθος. Όλα είναι πιθανά.», από το ραδιόφωνο ακούγεται το Still got the blues. Ειρωνεία, η αφιέρωση ακούστηκε λίγα τετραγωνικά μέτρα πιο πέρα απ’ότι έπρεπε.

Είναι πρωί. Η Χριστίνα έχει το project στα χέρια της και μπαίνει βιαστικά στο μετρό. Κάπου μέσα στην τεράστια τσάντα της ακούγεται το κινητό. Το ψάχνει καθώς αυτό χτυπάει ασταμάτητα. Ήχος κλήσης: Still got the blues. Το solo ακούγεται από την τσάντα της ενώ η Χριστίνα ψάχνει σαν τρελή το κινητό. Τελικά δεν προλαβαίνει την κλήση, το κινητό σταμάτησε να χτυπάει, περίεργο όμως, το τραγούδι συνεχίζει… “So long, it was so long ago but I've still got the blues for you”. Μια αντρική φωνή τραγουδά, μια γνώριμη φωνή σχεδόν μέσα στα μαλλιά της, της τραγουδά στο αυτί…Εκείνος!
Ο Στέφανος και η Χριστίνα είναι αχώριστοι, κάνουν όνειρα, σχεδιάζουν το μέλλον μαζί, για μια ζωή.

…….Τι κι αν η φράση του Coelho περί συνομωσίας του σύμπαντος είναι κλισέ, τι κι αν πνευματικές μηχανορραφίες τύπου «Το Μυστικό» είναι πλέον γραφικές….το έχω δει, το έχω ζήσει…Ισχύουν!