Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Ο Μακης ηταν φιλος του αδερφου μου απο το στρατο,εγω τον γνωρισα πολυ μετα το τελος της θητειας του.
Ειναι 20 χρονων πολυ ομορφος,ξανθος με γαλαζια ματια που σε υπνωτιζουν και με φωνη απαλη και γλυκια.
Η πρωτη μας συναντηση εγινε στο σπιτι μου μια μερα που ειχε ερθει με τον αδερφο για να παιξουν ενα βιντεο-παιχνιδι.
Μου συστηθηκε και εγω παρεμεινα να τον κοιταζω με ανοικτο το στομα.Πολυ γρηγορα αρχησαμε να δενομαστε σαν παρεα,
αυτος,εγω ο αδερφος μου και η κοπελα του αδερφου μου.Ολη την μερα την περναγαμε μαζι.αρχισαμε να κανουμε πραγματα οι δυο μας σαν βγαλμενα
απο κινηματογραφικη ταινια.Παιζαμε διαρκως σαν πενταχρονα,παιζαμε μαξιλαροπολεμο και αλλα τετοια χαζουλικα παιχνιαδια.

Ενα απογευμα πανω στο καθιερωμενο μας πλεον παιχνιδι με εριξε κατω και εγω τον τραβηξα κι αυτον και βρεθηκαμε σε μια σταση πολυ κοντινη και το
αρωμα του και το χρωμα τον ματιων του ηταν αυτα που μπλοκαραν τη σκεψη μου.Μετα σηκωθηκε απο πανω μου και σταματησε να με ενοχλει
με τα παιχνιδια του και κατι στο προσωπο του εδειχνε πολυ σκεπτικο αλλα παραλληλα και τρομαγμενο.Αργοτερα εκεινο το απογευμα η καινουργια μου παρεα και εγω πηγαμε
για καφε.Εκεινος οδηγουσε,πολυ σιωπηλα απ οτι συνηθως και ακομα με το ιδιο τρομο στο βλεμμα.Για αρκετες μερες με απεφευγε και εγω καταλαβα τι υποδειλωνε το βλεμμα του,
προφανως ειχε δει στα ματια μου τα αισθηματα που εκρυβα γι αυτον και πανικοβληθηκε μη ξεροντας πως να το αντιμετωπισει και γι αυτο με απεγευγε...Ναι,αυτο πρεπει να ηταν...

Ετσι αποφασησα να επινοησω εναν φανταστικο θαυμαστη για να νομιζει οτι βρηκα κατι αλλο να ασχοληθω.Τα αποτελεσματα δεν ηταν αυτα που περιμενα,ηταν ΑΚΟΜΑ καλυτερα.
καθε φορα που μιλαγα στο τηλεφωνο με καποιον(χωρις να αποκαλυπτω με τα λογια ποτε ποιος ηταν)εκεινος εστρεφε ολη του την προσοχη πανω μου.
Ακομα και στο αυτοκινητο οταν ημασταν και μιλαγα στο τηλεφωνο το βλεμμα του δεν ξεκολλαγε απο τον εσωτερικο καθρεφτη.Αυτη ηταν η απολυτη ευχαριστηση για μενα να τον βλεπω
να ζηλευει ετσι.

Μετα απο αρκετο καιρο ποπυ εξακολουθουσα να παιζω το χαρτι με τον κρυφο θαυμαστη ειχαμε μαζευτει στο σπιτι για ταινια,εμεις οι δυο ειμασταν υπευθυνοι για τα ποτα και τα
αναψυκτικα που επρεπε να παμε να παρουμε απο το super market της γειτονιας που απεχει περιπου ενα χιλιομετρο απο το σπιτι μου.Αποφασησαμε να παμε με τα ποδια,ειχε αρχισει να βραδιαζει για τα καλα
και ο ουρανος ηταν σκοτεινος απο τα συννεφα που ειχαν μαζευτει και υποδηλωναν οτι θα ξεσπασει μπορα,παρ ολα αυτα δεν ειχαμε παρει ομπρελες γιατι λεγαμε οτι θα προλαβουμε.

Εχωντας διανυσει τη μιση αποσταση σιωπηλα πηρε μια βαθια ανασα και με ρωτησε
-Υπαρχει καποιος?εγω μην περιμενοντας να ακουσω ποτε τετοια ερωτηση απο το στομα του πανικοβληθηκα(ευτηχως χωρις να καταλαβει κατι)και πολυ γρηγορα σκαρφηστικα μια πιστικη ιστορια να του ξεφουρνησωσε
σε τυχον επομενες ερωτησεις που θα ακολουθουσαν
-κατι υπαρχει...γιατι ρωτας?
-ε...οχι..τιποτα απλα σε βλεπω καπως τον τελευταιο καιρο
-ναι ε?ισως ειναι επειδη ειμαι χαρουμενη
-χαρουμενη?
_ναι!!!εχω καποιον που με νοιαζεται πολυ και με αγαπα οσο δεν με εχουν αγαπησει ποτε...
σε αντιθεση με τον προηγουμενο...που με το που ειδε κατι απο τα αισθηματα μου αρχισε να με αποφευγει
-δεν εγινε ετσι,ειπε χαμηλοφωνα,εντομεταξυ ειχε αρχισει να βρεχει εντονα
-και πως εγινε?-ρωησα θυμωμενα-με το που ειδες κατι απο αυτο που ενιωθα για σενα αλλαξες ριζικα και μου φεροσουν σαν να μην υπαρχω
-δεν εγινε ετσι,ξαναειπε με το κεφαλι κατεβασμενο,τωρα ειμασταν σταματημενοι και εγω τον κοταγα καθως αυτος εφερνε στη μνημη του αυτα που του ελεγα
-τι περιμενες δηλαδη?-συνεχισα ακαθεκτη και με θυμο-οτι θα σε αναγκαζα να ανταποκριθεις στα αισθηματα μου χωρις να το θες?οχι...τιποτα απο αυτα δεν θα εκανα...
δεν ειχα στο μυαλο μου ουτε καν να σου πω τι νιωθω για να μην σε φερω σε δυσκολη θεση...και εσυ....
-ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΕΤΣΙ!!!ειπε δυνατα κοβοντας μου τη φορα που ειχα παρει και η φωνη του αντηχησε σε ολο το τετραγωνο.
Ειχα μεινει με το στομα ανοιχτο για μερικα δευτερολεπτα καθως τον εβλεπα να παιρνει βαθιες αναπνοες για να ηρεμησει,μετα αρχισα να βαδιζω γρηγορα εχωντας ηδη μια υγρασια στα ματια μου και οχι απο τη βροχη...
προσπαθουσα να κρατηθω...να μην κλαψω και με δει.συνεχισα να προχωραω μονη στο δρομο με το κεφαλι σκυφτο.Μετα απο μερικα βηματα ενιωσα να με τραβαει απο τον αγκωνα...αντισταθηκα...
-ασε με...ειπα μεσα στους λιγμους μου,και τοτε με εσπρωξε στον τοιχο του σπιτιου που ηταν διπλα μας και ακουμπησε τα υγρα μου με δακρυα χειλι και με φιλησε εντονα ξανα και ξανα.

Γυρισαμε σπιτι χωρις να εχουμε παει στο super market και εχοντας σαν δικαιολογια τη βροχη.Οταν την επομενη μερα βρεθηκαμε για λιγο μονοι μας ειμασταν και οι δυο καπως αμηχανα αλλα του ζητησα να μου εξηγησει
γιατι με απεφευγε τοτε και τι εννοουσε με το δεν εγινε ετσι ,μου εξηγησε πως εκεινη ακριβως τη στιγμη που ειμασταν τοσο κοντα ο ενας στον αλλον ειχε καταλαβει τι ενιωθε για μενα και οτι προσπαθουσε να θαψει τα δικα του αισθηματα
αποφευγοντας με...
-ισως να τα ειχα καταφερει αν δεν εκανες το κολπο με τον κρυφο θαυμαστη,ισως...ενιωθα σαν να ημουν σε αποτοξινωση και μετα με εβαλαν μεχρι το κεφαλι μεσα σε ηρωινη με αυτο το κολπακι σου...
πηγες να με πεθανεις...ειχα χασει τον υπνο μου....ειχα χασει τη γη κατω απο τα ποδια μου...ειχα χασει τον κοσμο μου...ειχα χασει εσενα...!!!εισαι η ζωη μου τωρα!!!ειπε σιγα και με κοιταξε μεσα στα ματια και φιλωντας με πολυ απαλα και γλυκα.
Εκτοτε ειμαστε μαζι.Κρυφα απο τον αδερφο μου και γενικοτερα απο την οικογενεια μου,δεν θα τους αρεσε καθολου να ξερουν οτι αυτος που παιρναει τοσες ωρες στο σπιτι τους εχει αλλο σκοπο.δεν με ενοχλει ομως καθολου που ειμαστε ετσι...ισα ισα
που εχει σασπενς και αγωνια ολη η υποθεση.Οι δικοι του με εχουν γνωρισει και απο τα λεγομενα του κατασυμπαθησει αλλα για τους δικους μου παντα θα ειναι ενας απαγορευμενος ερωτας!!!