Η δική μου ιστορία αγάπης....
’Εχω ετοιμάσει βαλίτσα για διακοπές στην Αυστραλία στους δικούς μου. Μαζί έχω πακετάρει και το φορητό υπολογιστή καθώς μόλις γράφτηκα στο facebook και δεν θέλω να χάσω παρτίδα στο παιχνίδι Zynga Poker!!
Η κολλητή μου, μου έδωσε αρκετές μάρκες για να παίζουμε μαζί όσο θα απουσιάζω όμως αυτό έγινε στόχος πολλών φίλων και γω ως πονόψυχη δεν χάλαγα χατήρι και έδινα σε γνωστούς. Μέσα σ’ ένα τέτοιο τραπέζι του πόκερ, εκεί που μιλούσα με ένα φιλαράκι απ’τα παλιά έγινα ¨φίλη¨ με τον Πάρη. Εγώ Αυστραλία, εκείνος Ελλάδα. Με τον Πάρη παίζαμε και μιλούσαμε μαζί κάθε μέρα από εκείνη τη στιγμή...Παρά την διαφορά της ώρας, χωρίς να το προγραμματίζουμε τύγχαινε να συνδεόμαστε μαζί, την ίδια στιγμή. Δεν λέγαμε πολλά σαν να γνωριζόμασταν απ’τα παλιά.Με αποκαλούσε συνεχώς «κωλόπαιδο» γιατί πάντα τον έκανα να γελάει με τις εξυπνάδες μου.
Πέρασαν μέρες και έπιασα δουλειά εκεί για να χω χαρτζιλίκι.Την πρώτη μέρα όμως του ζήτησα αν μπορεί να με ξυπνήσει καθώς θα ήταν ακόμη νωρίς το βράδυ εδώ. Και έτσι του έδωσα τον αριθμό τηλεφώνου μου πρώτη φορά χωρίς να περιμένω να με θυμηθεί..Αντιθέτως, ενώ έβλεπε αγώνα της αγαπημένης ομάδας του, ΠΑΟ, μου έκανε το τηλεφώνημα και μου ευχήθηκε καλή τύχη..Στο τηλέφωνο δεν ξαναμιλήσαμε από τότε, μόνο στο τραπέζι του Πόκερ.
Ο Πάρης μου είχε πεί ότι υπήρχε μία κοπέλα στη ζωή του και το σεβόμουν πολύ αυτό. ¨Δεν γίνεται να πούμε τίποτα για μας απ’τη στιγμή που δεν έχουμε ειδωθεί καν.¨ ‘Ομως εγώ ξυπνούσα-δούλευα-κοιμόμουν, τον είχα στο νού μου. Κάποιον που δεν έχω γνωρίσει στην ζωή μου. ‘Ετσι πέρασαν οι μέρες και οι δύο μήνες..’Ηρθε η μέρα να επιστρέψω στην πατρίδα. Εννοείται πως μου πέρασε απ’το μυαλό να πάω να τον δω στην διαδρομή για την πόλη μου κ’ εκείνος το πρότεινε όμως δεν το έκανα. Είπα ας περιμένω το πάσχα που θα έρθει εκείνος στην πόλη μου.
Αφότου έφτασα Ελλάδα, μιλούσαμε πιο συχνά πλέον στο τηλέφωνο κ’ ανυπομονούσαμε κ’οι δύο και προσμέναμε την μέρα εκείνη που θα βρισκόμασταν και θα μας έφευγε η απορία για το πώς φαινόμαστε από κοντά!!
‘Ορισε ημερομηνία του ερχομού του και μετρούσαμε μαζί τις μέρες..Οι μέρες ήταν πασχαλινές και ο κόσμος έβγαινε και διασκέδαζε όμως εγώ δεν είχα όρεξη σαν κάτι να μου λείπει. Μόνο την βραδιά που έμαθα ότι θα ερχόταν θέλησα να βγω χωρίς να είναι σίγουρο αν θα μπορέσω να τον δω γιατί θα έφερνε ‘παρέα’ και δεν ήθελε να την κάνει να ζηλέψει.
Πήγα με την φίλη μου σε ένα μπαρ στο λιμάνι για να είμαι κοντά όταν έφτανε με το πλοίο ίσως έκλεβα μια ματιά του ...κ ας μην με γνώριζε, θα το καταλάβαινε πως είμαι εγώ. Δεν πέρασε ώρα και δόνησε επιτέλους το τηλέφωνο μου που κρατούσα σφιχτά στο χέρι μην έχανα την κλήση του μέσα στην δυνατή μουσική .Βγήκα έξω για να μπορώ ν’ακούσω καλύτερα...Είχε φτάσει..
‘Καλωσόρισες¨του είπα, ¨ήρθα κωλοπαίδι¨η απάντησή του.
-Πού είσαι;
-Στην πλατεία.
-Αλήθεια; (΄Ημουν στην στροφή στο τετράγωνο,μιλούσα κ έτρεχα μ’αγωνία κ’ ενθουσιασμό δίχως να το γνωρίζει)
-Ναι ρε,πάω σπίτι κ’ ελπίζω να τα πούμε αύριο...
Δεν πρόλαβε να τελειώσει την πρόταση του και πρόβαλα απέναντι του, μια κούκλα,( στενή μαύρη φούστα ως το γόνατο, λευκό πουκάμισο με βαθύ ντεκολτέ, γόβα και μια αλογουρά πολύ μακριά), κατάλαβε κατευθείαν πως ήμουν εγώ. Έκλεισε το τηλέφωνο, έτρεξε και μ’ αγκάλιασε και μου είπε : ¨Είσαι πολύ πιο όμορφη απ’τις φωτογραφίες¨. ‘Ηταν μια πολύ ιδιαίτερη για μένα στιγμή. Τελικά δεν πήγε σπίτι!! Χαχα!! Ήρθε μαζί μας στο μπαράκι, ήμασταν πολύ λίγα άτομα εκεί, περάσαμε τέλεια, δεν υπήρχε τίποτα άλλο στο μυαλό μου.Και δεν θα έβαλαν το τραγούδι ‘χαρτορίχτρα’ τρεις φορές;χαχαχα Μετά ήρθε η ώρα να φύγουμε μου έδωσε ένα φιλί και χωριστήκαμε.
Δεν περίμενα να είναι τόσο καλός, κούκλος και να υπάρχει τόση χημεία.Τις επόμενες μέρες διαμονής του τις περάσαμε πηγαίνοντας για καφέ παρέα με την ‘παρέα’ του, πόσο οδυνηρό όμως και ο μόνος τρόπος να τον βλέπω. Είχα καταλάβει πως έτρεφε κ ‘ εκείνος κάποια αισθήματα για μένα όμως ήταν δύσκολη η κατάσταση και είμασταν πολύ λογικοί και οι δύο για να κάνουμε κάποια βλακεία και να πληγωθούν άτομα.Κάπως έτσι έφυγε πάλι με το πλοίο, εγώ σε μία γωνιά να τον κοιτώ στο λιμάνι κ ‘ εκείνος να ψάχνει να βρεί ορατότητα μέσα απ’το πλήθος επιβατών για να μου πεί με τα μάτια του ευχαριστώ και ότι θα τα ξαναπούμε..
Μετά από κείνη τη βραδιά κατάλαβα πόσο ερωτευμένη ήμουν μαζί του και όταν με πήρε απ’το πλοίο μόλις βγήκε για να με χαιρετήσει και μου είπε ότι πόναει αυτό, τότε λέω την πάτησαμε...
Πέρασαν 4 μήνες ελάχιστης πλέον επαφής στο διαδίκτυο, δουλειά κ’ οι δύο, η απόφασή μας να μην μιλάμε και τόσο μιας και πονάει και μετά η επιστροφή του για καλοκαιρινές διακοπές ούτε μίας πλέον συνάντησης. Μία κουβέντα ήταν αρκετή πια να μου λέει τα νέα του να δέχομαι τις συμβουλές του, μια ματιά έστω κ από μακρυά.
Σε μία μακάβρια συζήτησή μας αναφέραμε την περίπτωση γάμου του με την κοπέλα του και αν θα με καλούσε..Η απάντησή του ήταν φυσικά και θα ήθελε τέτοια ψυχή στην χαρούμενη μέρα του..
Λοιπόν,έτσι κ έγινε.Μετά από δύο χρόνια, έλαβα την πρόσκλησή μου στον γάμο του ‘καλύτερού’ μου φίλου. Εννοείται πως πήγα, χόρεψα και χαιρόμουν κάθε στιγμή.Κ’ εκείνος χάρηκε αφάνταστα. ‘Ετσι όπως τα κανονίσαμε δεν θα τον έχανα ποτέ απ’τη ζωή μου.
Γιατί ισχύει τελικά που λένε ¨ΔΕΝ Μ’ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΝ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ¨.
Post new Comment