Τον Γιώργο τον γνώρισα το καλοκαίρι του 2001 στο Σούνιο, κοντά τον ναό του Ποσειδώνα.
Έφευγα για Αμερική να σπουδάσω, κ ο αδελφός μου με κάλεσε να περάσω ένα Σαββατοκύριακο στο σπίτι της συντρόφου του, στην περιοχή. Έτσι, για να έχουμε φρέσκες-καλές αναμνήσεις πριν μας χωρίσει ο Ωκεανός.
Εκεί λοιπόν ήταν κ ο Γιώργος. Καλεσμένος της οικοδέσποινας. Σπούδαζε τότε στην Αγγλία, κ είχε έρθει για δυο εβδομάδες διακοπών. Φίλος της παρέας κι αυτός, βρέθηκε στο Σούνιο.
Τα παιδιά με περίμεναν στο σπίτι το μεσημέρι, αλλά κάπου στο δρόμο πήρα λάθος στροφή κ βρέθηκα κάτω από τον Ναό. Πρώτη φορά εκεί, το εκμεταλλεύτηκα, κ κατέβηκα από το αυτοκίνητο να απολαύσω τη θέα. Έτσι κ κατέληξα στο σπίτι των φίλων μου αργά το απόγευμα.
Φτάνοντας στο σπίτι είχε μαζευτεί όλη η παρέα στην πύλη να με γιουχάρουν, για την «καθυστέρηση».
Ο Γιώργος, καθόταν στο τραπέζι της αυλής, δεν είχε σηκωθεί. Το βλέμμα μου έπεσε επάνω του αμέσως. Χάρηκα που δεν οργανώθηκε με τους υπόλοιπους στο χλευασμό μου...ο οποίος κράτησε μερικά λεπτά. Με το τέλος αυτού βρεθήκαμε όλοι στο ίδιο τραπέζι, μια μεγάλη παρέα.
Ο Γιώργος είχε ακούσει για μένα από τον αδελφό μου, κ έδειξε ενδιαφέρον με κουβέντα για τις Σπουδές μου. Όσο μου μιλούσε παρατηρούσα τα μάτια κ τα χέρια του. Το βλέμμα κ οι κινήσεις του ήταν μαγευτικές. Χαμογελούσε συνέχεια, κ αυτό με τραβούσε σ‘ αυτόν.
Προς το βραδάκι αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στην παραλία, αλλά κάνεις δε θέλησε να με ακολουθήσει, κ κατέληξα να κοιτώ τα άστρα μόνη. Για την μια ώρα που έκατσα εκεί σκεπτόμουν το ταξίδι μου, τις σπουδές κ το μέλλον γενικά. Έτσι, ήμουν από μικρή. Έβαζα ένα στόχο κ δούλευα να τον φτάσω. Ήμουν περήφανη για τον εαυτό μου, αλλά δεν είχα κανέναν στην ζωή μου να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου.
Γυρνώντας στο σπίτι βρήκα μια μεγαλύτερη παρέα. Μέσα σ’ αυτούς κ ένας φίλος του αδελφού μου που με φλέρταρε από καιρό. Με κολάκευε το ενδιαφέρον του αλλά σκεπτόμουν ότι ήταν μικρότερος, κ φυσικά το ότι έφευγα. Έτσι κ δεν έβρισκε ανταπόκριση από έμενα, που είχα διαλέξει να κάτσω διπλά στο Γιώργο, συνεχίζοντας την κουβέντα μας, με θέμα αυτή τη φορά τα δικά του ενδιαφέροντα. Έφυγε λοιπόν το Σάββατο στο σπίτι της Άντζελας με καλή παρέα κ πολλά γέλια.
Την Επόμενη το πρωί ο Γιώργος μας ανακοίνωσε ότι του έλειπε το κινητό. Με τα πολλά βρήκαμε ότι ένα από τα παιδία που μας είχαν επισκεφτεί το προηγούμενο βράδυ το είχε μπερδέψει για δικό του και το είχε πάρει μαζί του. Το κινητό ήταν τώρα στην Σαλαμίνα. Ο Γιώργος ήθελε να πάει να το πάρει κ προσπαθούσε να με πείσει να τον πάω με το αυτοκίνητο μου. Είχε ο ίδιος έρθει στο Σούνιο με το σκούτερ του, κ εξήγησε ότι δεν ήθελε να οδηγήσει στη Σαλαμίνα με αυτό. Με τα πολλά με έπεισε.
Όμως ξεσηκώθηκαν κ οι υπόλοιποι να έρθουν μαζί μας, για να μη διαλυθεί η παρέα. Οργανώσαμε λοιπόν δυο αυτοκίνητα για τη διαδρομή. Αυτή ήταν η πρώτη απόπειρα του Γιώργου να μείνουμε μόνοι. Εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα. Έμενα συγκεντρωμένη στο στόχο μου.
Πέρασε κ η Κυριακή, κ κάναμε σχέδια να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί την Τρίτη, στο Θησείο για ουζάκια.
Κατά τις μια της Τρίτης λοιπόν, μερικές από τις φίλες μου, κ η παρέα του Σουνίου βρεθήκαμε στο Θησείο. Εκεί μοιραστήκαμε περισσότερα γέλια κ καλές στιγμές. Κατά τις τρεις, μετά από περίπου επτά ούζα, ο Γιώργος με ρώτησε για τα βραδινά μου σχεδία. Του εξήγησα ότι θα πήγαινα σε θερινό σινεμά μόνη. Ήταν μια συνήθειας που με βοηθούσε να καθαρίσω το μυαλό κ να σκεφτώ. Αλλά χωρίς να το καταλάβω με έπεισε να έρθει μαζί μου, λέγοντας ότι είχε καιρό να βρεθεί σε θερινό κ ήθελε πολύ να πάει. Αυτή ήταν η δεύτερη του απόπειρα να βρεθούμε μόνοι.
Έτσι, πέρασε από το σπίτι μου to βράδυ (με το σκούτερ ) να πάμε σινεμά. Μετά την ταινία με ρώτησε αν ήθελα ένα ποτό. Το δέχτηκα ευχαρίστως, καθώς είχα ευχαριστηθεί την παρέα του από τις προηγούμενες εξόδους μας. Κ από Μοναστηράκι, βρεθήκαμε Θησείο. Από Θησείο Κολωνάκι, κ από εκεί Μαβίλης. Στη Μαβίλης με φίλησε για πρώτη φορά. Δεν αντιστάθηκα, αλλά ξεκίνησα να του εξηγώ ότι ένας δεσμός δεν ταίριαζε στα σχέδια μου. Κ αυτός με την σειρά του μου είπε, ότι δεν ζητούσε τίποτα. Χωριστήκαμε στις επτά το πρωί της επόμενης μέρας. Από εκεί κ μετά περνούσαμε μαζί κάθε βράδυ, οργώνοντας την Αθήνα, ώσπου επέστρεψε στην Αγγλία. Δυο εβδομάδες μετά εγώ έφευγα για Νέα Υόρκη.
Είχαμε στο εντωμεταξύ κανονίσει να περάσω από Λονδίνο, όπου κ έμενε, για λίγες μέρες, πριν την Αμερική.
Μιλούσαμε στο τηλέφωνο σε καθημερινή βάση. Μου έλειπε περισσότερο από ότι μπορούσα να φανταστώ αλλά δε του έλεγα τίποτα, μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου του 2001. Τότε έγινε το αδύνατο, κ κτυπήθηκαν οι πύργοι της Νέας Υόρκης. Πτήσεις ακυρώθηκαν, πανεπιστημιακές εγγραφές πάγωσαν, κ τα σχέδια μιας ζωής βρισκόντουσαν στον αέρα.
Εξήγησα στο Γιώργο ότι θα ένοιωθα καλύτερα αν έφευγα για Αμερική με το άνοιγμα των αεροδρομίων, ακυρώνοντας την πτήση για Λονδίνο. Έδειξε κατανόηση κ αλλάξαμε τα σχέδια μας κλείνοντας ραντεβού να βρεθούμε τα Χριστούγεννα. Ήμουν κλονισμένη αλλά σίγουρη για την απόφαση μου.
Την επόμενη μέρα ο Γιώργος έστειλε μήνυμα ότι δεν ήθελε να περιμένει τρεις μήνες να με δει κ θα έπαιρνε την επόμενη πτήση για Αθήνα. Το ίδιο βράδυ ήμασταν αγκαλιά.
Έμεινε μαζί μου περιμένοντας να ξανά λειτουργήσουν τα αεροδρόμια της Νέας Υόρκης.
Ένα μεσημέρι, λίγες μέρες μετά την άφιξη του, κ ενώ καθόμασταν σ’ ένα καφέ, με πηρέ τηλέφωνο η αδελφή μου. Ήθελε να με ενημερώσει ότι ο ταξιδιωτικός μας πράκτορας είχε ανακοινώσει την επαναλειτουργία των αεροδρομίων. Με ρώτησε λοιπόν για που να κλείσει εισιτήριο. Εγώ κοιτώντας τον Γιώργο στα μάτια πήρα μια στιγμή να σκεφτώ. Για Νέα Υόρκη, της είπα, κ έκλεισα το τηλέφωνο. Ο Γιώργος δάκρυσε. Τον ρώτησα τι ήθελε να κάνω. Μου απάντησε ότι με ήθελε στη ζωή του αλλά δεν ήθελε να στερηθώ τα όνειρα μου, κ η απόφαση ήταν δική μου. Θα την δεχόταν όποια κ αν ήταν αυτή. Τον ρώτησα αν θα του άλλαζα την ζωή πηγαίνοντας μαζί του στην Αγγλία. Μου είπε ‘μόνο προς το καλύτερο’. Πήρα αμέσως τηλέφωνο την αδελφή μου κ της ζήτησα να αλλάξει την πτήση για Λονδίνο. ‘Με ενδιάμεση πτήση στο Λονδίνο κ κατεύθυνση Νέα Υόρκη?’ με ρώτησε. Μια πτήση με προορισμό Λονδίνο, της ξεκαθάρισα. Έτσι κ βρέθηκα στην ζωή του Γιώργου, κ αυτός στη δική μου. Έχουν περάσει οκτώ χρόνια κ ήμαστε ακόμη μαζί. Παντρευτήκαμε στο Λονδίνο στις οκτώ ογδόου του 2008.
Post new Comment