Η ''Μαρία'' είναι μια πραγματική ιστορία αγάπης και έρωτα που εκτυλίσσεται σε μια απρόσωπη πόλη (Αθήνα), ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που δεν ήξερε ότι θα αγαπηθεί τόσο πολύ. Η Μαρία είναι μια κοπέλα που άφησε πίσω της την επαρχιακή πόλη απ' όπου κατάγεται, για να σπουδάσει νοσηλεύτρια και βρέθηκε στην Αθήνα να εργάζεται σε μια αλυσίδα fast-food, ψάχνοντας απεγνωσμένα για μια θέση σε νοσοκομείο. Ο Δημήτρης είναι ένας νέος που κυνηγάει την περιπέτεια, μετά από μια ερωτική απογοήτευση και μια επαγγελματική αποτυχία. Προσπάθησε να γράψει μια καινούρια σελίδα στη ζωή του ''πέφτοντας στα χαμηλά'' και ξεκινώντας πάλι την άνοδο, ξένος ανάμεσα σε ξένους, βρίσκοντας δουλειά, μέσα από τις σελίδες των μικρών αγγελιών, σε ένα fast-food....
Δεν ζω, μόνο υπάρχω. Έρχομαι στην δουλειά πάντα ξυρισμένος, με μαύρο παντελόνι και μαύρα παπούτσια. Αυτοί ήταν οι όροι της διευθύντριας όταν έπιασα δουλειά στην αλυσίδα fast-food όπου και βρήκα καταφύγιο, για να ξεχάσω τις αποτυχίες που κουβαλούσα στην πλάτη. Δεν έλεγα ποτέ όχι, ούτε για το ωράριο, ούτε για το μισθό, ούτε για τις αγγαρείες που έκανα. Όλα αυτά ήταν σαν μια μικρή γρατζουνιά στο κορμί ενός ετοιμοθάνατου. Οι μέρες είναι όλες ίδιες και οι νύχτες βασανιστικές, να σκέφτομαι την χαμένη μου αγάπη. Μόνο την ώρα της δουλειάς ''ξεχνιόμουν'' και το μυαλό μου δεν σκέπτονταν εκείνη.
Μετά από μήνες, ήρθαν στην δουλειά καινούρια άτομα . Ανάμεσα τους και η Μαρία. Μια ντροπαλή κοπέλα που φοβόταν να κοιτάξει στα μάτια κάποιον και χαμήλωνε το βλέμμα της όταν ένιωθε τις ματιές των αντρών. Δεν είχε πολύ καιρό στην Αθήνα και δεν έδειχνε να έχει προσαρμοστεί στον τρόπο ζωής σε μια απέραντη πόλη. Δεν μιλούσε πολύ και έδειχνε απρόσιτη και λίγο φοβισμένη. Στα μάτια της Μαρίας, είδα την γυναίκα που θα με έκανε να ξεχάσω την προηγούμενη μου ερωτική απογοήτευση και γιατί όχι, μια καινούρια περιπέτεια. Αλλά πως θα μπορούσα να γκρεμίσω αυτό το τείχος που είχε χτίσει καλά η Μαρία, σε όποιον επίδοξο εισβολέα προσπαθούσε να την κατακτήσει; Δεν ήμουν και ο καλύτερος στα ερωτόλογα και το παιχνίδι με τα μάτια συναντούσε πάντα το τείχος...
Σαν καλός Οδυσσέας σκέφτηκα να ρίξω στην μάχη ένα δούρειο ίππο. Ξεκίνησα για την δουλειά αφού πριν αγόρασα ένα υπέροχο τριαντάφυλλο. Όταν έφτασα στην δουλειά, πήγα και άφησα το τριαντάφυλλο στο ντουλαπάκι όπου άφηνε τα προσωπικά της αντικείμενα η Μαρία, με την καρδιά μου να χτυπάει γρήγορα, μήπως και κάποιος με δει. Έτσι λοιπόν ένα τριαντάφυλλο χάριζε το υπέροχο άρωμα του στο ντουλαπάκι της Μαρίας, κάθε μέρα για πολύ καιρό. Πάντα έβαζα το τριαντάφυλλο στο ντουλαπάκι της Μαρίας σαν τον κλέφτη, χωρίς να πω ποτέ τίποτα, παρά μόνο να τις χαμογελάω.
Κοίταζα στον πίνακα ανακοινώσεων για να δω αν θα συμπίπτουν οι μέρες και οι ώρες εργασίας μας και όταν συνέβαινε αυτό η χαρά μου και η λαχτάρα μου για ένα της σημάδι, μεγάλωνε. Μετά από ένα ''φορτηγό'' τριαντάφυλλα και όταν άρχισα πια να απελπίζομαι, η Μαρία μου χάρισε ένα γλυκό της χαμόγελο και μια ζεστή ματιά, σαν να μου έδειχνε ότι είχε ανακαλύψει τον δράστη με τα τριαντάφυλλα. Τώρα πια μου έλεγε καλησπέρα στη δουλεία και την έπιασα με την άκρη του ματιού μου να με κοιτάει. Η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη. Οι μέρες κυλούσαν όμορφα μόνο και μόνο με τη σκέψη ότι θα την συναντήσω στην δουλειά.
Ένα βράδυ σχολάσαμε την ίδια ώρα από την δουλειά και εγώ ήμουν έτοιμος να κάνω το μεγάλο βήμα. Να της μιλήσω και να της προτείνω να βγούμε για ένα πότο. Έφυγε πρώτη και εγώ ακολούθησα τα βήματα της με μια μικρή καθυστέρηση. Εκείνη είχε ήδη φτάσει στην στάση του λεωφορείου και εγώ με βιαστικές κινήσεις έβαζα τα κλειδιά στην μίζα του αυτοκινήτου για να την προλάβω και να προθυμοποιηθώ να την πάω στο σπίτι της. Ξεκίνησα με το αυτοκίνητο και σταμάτησα μπροστά της εκεί στη στάση που περίμενε. Αυτό ήταν. Η Μαρία κάθισε δίπλα μου χαμογελώντας τόσο υπέροχα και χρειάστηκαν αρκετά χιλιόμετρα για να πιστέψω ότι επιτέλους την είχα κοντά μου.
Η μάχη είχε κερδηθεί και εγώ χαμογελούσα από χαρά και προσπαθούσα να κάνω και εκείνη να χαμογελάει. Πήγαμε για ποτό και δεν χορταίναμε να κοιτάμε και να μιλάμε ο ένας στον άλλο. Μου μίλησε για τα τριαντάφυλλα και για την χαρά της άλλα και την αγωνία που ένιωθε όταν άνοιγε το ντουλαπάκι της. Είχε μιλήσει σε όλες τις φίλες της γι' αυτό και μου έλεγε ότι είχε αλλάξει η ζωή της. Περίμενε με αγωνία την ώρα που θα ερχόταν για δουλειά και ότι όταν περίμενε στη στάση, άφησε το λεωφορείο να περάσει και περίμενε εμένα. Ήταν η αρχή μιας αγνής αγάπης...
Post new Comment