Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Καμιά φορά ορισμένα πράγματα γίνονται χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο ...απλά συμβαίνουν. Και είναι στο χέρι σου ν αρπάξεις την ευκαιρία για να έχεις έναν παραπάνω λόγο να χαμογελάς. Με αρκετή γκρίνια και πολλή αυπνία ξεκινάει η δικιά μου ιστορία κάπου στα μέσα Μαίου του 2004 όταν ήμουν δεύτερο έτος φοιτήτρια στην Θεσσαλονίκη. Θα πηγαίναμε στην Μύκονο, στον απόλυτα κλασσικό προορισμό για φοιτιτική εκδρομή. Μείναμε εκεί 5 μέρες και 4 βράδια γεμάτα γέλια, ξενύχτια και αμέτρητα πάνω-κάτω στα γραφικά στενάκια. Την 2η κιόλας μέρα καθώς έκανα βόλτα στα σοκάκια, η ματιά μου έπεσε πάνω σ ένα παιδι που πιο όμορφο δεν είχα ξαναδεί. Έπινε τον καφέ του μαζλι με τουσ φίλους του σ ένα κεντρικό καφέ του νησιού. Κοιταχτήκαμε για δευτερόλεπτα κ ένιωσα πως είχαμε ήδη ξεκινήσει διάλογο. Δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι τόσο έντονο και αστραπιαίο.

Πριν το καταλάβω είχαμε απομακρυνθεί αρκετά συνεχίζοντας την βόλτα με τις φίλες μου, το μυαλό μου όμως ήταν σ εκείνον. Πώς τον έλεγαν, από πού είναι, τι κάνει στην Μύκονο και κυρίως πού θα τον ξαναδώ. Τις υπόλοιπες μέρες τις πέρασα κοιτάζοντας συνεχώς παντού μήπως και τον πετύχω αλλά εκέινος πουθενά. Φύγαμε απτο νησί και το μόνο που σκεφτόμουνα είναι πως μάλλον τον έχασα πριν καλά καλά τον αποκτήσω. Όλο το καλοκαίρι τον σκεφτόμουνα έντονα και ασυναίσθητα κοιτούσα συνεχώς γύρω μου μήπως και τον πετύχω στην Θεσσαλονίκη. Εκεί γύρω στον Σεπτεμβρη αποφάσισα πως είναι καιρός να ξεκολλήσω και να σταματήσω να τον ψάχνω. Δεν ήξερα από ποια πόλη είναι όπως επίσης δεν ήξερα αν είναι καν Έλληνας! Τον Δεκέμβριο αποφασίσαμε με την κολλητή μου να κατεβούμε Αθήνα να δούμε κάτι φίλους μας και να βολτάρουμε στους στολισμένους δρόμους εν οψη Χριστουγέννων. Το πρώτο βράδυ πήγαμε σ ένα μαγαζί στην Πολιτεία γεμάτη όρεξη να περάσω καλά με τους φίλους μου. Κάποια στιγμή, έτσι όπως γυρίζω το κεφάλι μου, βλέπω εκείνον! Ήταν ο ίδιος που είχα δει κ έψαχνα μανιωδώς στην Μύκονο. Δεν το πίστευα! Αδύνατον! Έχασα την ψυχραιμία μου, με έλουσε κρύος ιδρώτας και δεν ήξερα τι να κάνω. Πριν καλά καλά το καταλάβω εκείνος είχε σηκωθεί και είχε φύγει. Πάλι τον είχα χάσει... Σταμάτησα να μιλάω και σχεδόν βούρκωσα. Πως τον άφησα πάλι να φύγει; Γιατί δεν του μίλησα; Για καλή μου τύχη ξαναμπαίνει στο μαγαζί με έναν άλλον φίλο του. Αυτή τη φορά δεν θα έχανα την ευακιρία..δεν θα τον έχανα για 3η φορά.

Σηκώνομαι, φτιάχνω τα μαλλιά μου, ισιώνω την φούστα μου και περπατώ προς το μέρος του. Θα του μιλούσα, ναι! Θα του μιλούσα...και τι θα του έλεγα; χα! κάτι θα έβρισκα! Φτάνω λοιπόν στο τραπέζι του και...

Άννα: Ε..γεια σου!
Κώστας: Ε..γεια!
Α: Ναι..βασικά..να σε ρωτήσω κάτι; Ήσουνα στην Μύκονο τον Μάιο;
Κ: Ναι...ήμουνα
Α: Απλά ήθελα να σου πω πως σε είχα δει εκεί και... μου είχες κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση..αυτό. Δεν είναι ότι σου ζητάω κάτι τώρα, απλά... σε είδα τώρα τυχαία και ήθελα να στο πω.
Κ: Κώστας, χάρηκα.
Α: Άννα
Κ: Καλά έκανες..δεν μου έχει ξανατύχει να έρθει κοπέλα να μου μιλήσει.
Α: Ναι, η αλήθεια είναι πως κ εγώ δεν το κάνω αυτό και πολύ συχνά.
Κ: Παρ όλα αυτά θα ήθελες να μου δώσεις το τηλέφωνό σου να τα πούμε κάποια στιγμή;
Α: Κοίταξε, όταν σου είπα ότι δεν σου ζητάω τίποτα ήταν αλήθεια. Μένω στη Θεσσαλονίκη και ήρθα Αθήνα για λίγες μέρες. Απλά ήθελα να σου πω ένα γεια...
Κ: Δεν πειράζει...επιμένω για το τηλέφωνο.
Α: Οκ λοιπον. 697354....

Και κάπως έτσι κάποια φαινομενικά απίθανα πράγματα γίνονται πραγματικότητα. Όχι απαραίτητα για να κρατήσουν μια ζωή αλλά ίσως για 3-4 μέρες και...2-3 βράδια. Για να γνωρίσεις εκείνον και να κάνεις ατελέιωτες βόλτες στην στολισμένη Αθήνα, να χαζεύεις τις Χριστουγεννιάτικες βιτρίνες, να τρως κάστανα απτο ίδιο σακουλάκι και καπου εκέι στα μεσάνυχτα να φιλιέστε στην Πλατεία Συντάγματος, δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, υιοθετώντας την φράση Όταν επιθυμείς κάτί πάρα πολύ, ολόκληρο το Σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις . ΄Ετσι απέκτησα κι εγώ εκείνον...τον Κώστα πλέον. Όχι για πάντα , αλλά για τόσο . Τόσο όσο να περάσω όμορφες και αληθινές στιγμές που μόνο γλυκά χαμόγελα μπορεί να φέρει η ανάμνησή τους...κι ας μην είχε ποτέ μέλλον.