Η δική μου ιστορία αγάπης ξεκίνησε στο Ρέθυμνο όπου έζησα πέντε ολόκληρα χρόνια για να φοιτήσω στο πανέπιστήμιο της Κρήτης στο Τμήμα ψυχολογίας. Είμαι από Αθήνα και με λένε Λίζα. Το αγόρι της ιστορίας είναι από ελευσίνα και τον λένε Άρη.
Εκείνος σπούδαζε στο ΤΕΕ του Ρεθύμνου μουσική και ηχοληψία. Όταν κατέβηκα για πρώτη φορά στο νησί για να βρω σπίτι μαζί με τον πατέρα μου το είδα στο πλοίο για πρώτη φορά. Κάθε φορά που συναντιόμασταν σε αυτές τις 9 ώρες ταξιδιού χαμογελούσαμε ο ένας στον άλλον και κοιταζόμασταν στα μάτια για πολύ ώρα. Είχα νίωσει κάτι να φτερουγίζει μέσα μου αλλά οι συνθήκες δεν μας βοήθησαν να ανταλάξουμε ούτε μία κουβέντα. Εκείνος ήτανε με μία κοπέλα και εγώ με τον πατέρα μου. Από τότε κοίταγα παντού όπου και αν πήγαινα με τις συμφοιτητριές μου να τον βρω. Στις καφεταίριες, στα μπαρακια. Δεν τον έβλεπα πουθενα και αναρωτιόμουνα γιατι;
Στο Ρέθυμνο όλοι οι φοιτητές γνωρίζονται μεταξύ τους, είναι μικρή και μαζεμένη πόλη. Τον έβλεπα όμως κάθε φορά που ταξίδευα για Αθήνα μέσα στο πλοίο!!! Κατά έναν περίεργο τρόπο ταξιδεύαμε πάντα την ίδια μέρα και την ίδια ώρα! Από ένα σημείο και μετά ανυπομονούσα να ταξιδέψω, είχα άνχος μέχρι και για το τι θα βάλω και έλεγα στις φίλες μου ότι έχω ραντεβού και ναι κάθε φορά τον έβλεπα... μόνο στο πλοίο ...εκεί που τον είδα για πρώτη φορα! όμως κάθε φορά ταξίδευε με μια κοπέλα και όμως κάθε φορά τα μάτια του ήτανε για ώρες πάνω στα δικά μου και κάθε φορά τύχαινε να κάθετε σε μέρος όπου να μπορούμε να κοιταζόμαστε για ώρες!!
Έχοντας περάσει 3 χρόνια στο Ρέθυμνο και χωρίς να τον έχω συνατήσει πουθενά στη στεριά, ένα βράδυ βγαίνω με τις φίλες μου για ποτό και τον συναντάω σε ένα club. Μέσα στην μουσική και στα ποτά το μόνο που καταφέραμε ήτανε να ανταλάξουμε τηλέφωνα και να πούμε ότι θα βρεθούμε σύντομα. Στην αρχή φοβήθηκα, ήμουν ερωτευμένη πριν καν τον γνωρίσω! Με έπαιρνε τηλέφωνο και το ακύρωνα συνέχεια λέγοντασ δικαιολογίες, έκλεγα που ήμουν τόσο δειλή! Μία μέρα το πήρα απόφαση και τότε άρχησε η πιο παθιασμένη σχέση που είχα ποτέ! Είμασταν και οι δύο τόσο ερωτευμένοι, περνούσαμε όλη την μέρα μαζί, κάναμε έρωτα συνέχεια και είχαμε χαθεί από τισ σχολές από τους φίλους μέχρι και από τισ οικογενειές μας. Ορκιζόμασταν και οι δύο ότι ποτέ δεν είχαμε ξανανιώσει έτσι!!!!
Ένα βράδυ μετά από 5 μήνες βγήκαμε για τα γενέθλια της κολλητής μου και αυτό ήτανε και το τελευταίο βράδυ που τον είδα. Ήμασταν μέσα στο club χορεύαμε γελάγαμε ,οι φίλες μου μου έλεγαν ότι δεν με έχουν ξαναδεί να λάμπω τόσο δίπλα σε κάποιον. Όμως ο Άρης εκείνο το βράδυ προτίμησε να πιεί πολύ, τόσο πολύ που να μην ελέγχει τον εαυτό του! Μίλησα σε έναν γνωστό μου και εκεί άλλαξε πρόσωπο. Με τράβηξε βιαια προς τις τουαλέτες και φώναζε λέγοντας ότι δεν αντέχει να μιλάω σε άλλους γιατί με λατρεύει και δεν το αντέχει. Φοβήθηκα και ήθελα να φύγω όμως εκείνος πρόλαβε να αγγίξει με τα χείλη του τα χείλη μου, εγώ τρομαγμένη ήθελα να φύγω και έτσι όπως πήγα να φύγω τα δόντια του βρέθηκαν στα χείλη μου με τόση δύναμη που μάτωσα. Εκείνη την νύχτα την πέρασα στο νοσοκομείο με 6 ράματα στα χείλη και με ηρεμιστηκά για να μην φωνάζω το ονομά του. Την επόμενη μέρα το έμαθαν οι γονείς μου, μου είπαν να το καταγγείλω στην αστυνομία, το ίδιο και οι φίλες μου, ενώ στην μικρή κοινωνία του ρεθύμνου τα νέα γρήγορα ακούστηκαν παντού. Ντρεπόμουνα που ήθελα να τον ξαναδώ, ντρεπόμουνα που ακόμα ήθελα την αγκαλιά του να με σφίξει στα χέρια του. Από εκείνο το βράδυ δεν τον έχω ξαναδεί ποτέ.
Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε και ακόμα θυμάμαι πως νιώθω γι αυτόν όσο και αν θέλω να ξεχάσω. Το τέλος είναι δικό σας δεν ξέρω πιο θα είναι. Ξέρω ότι η δική μου ιστορία αγάπης ίσως να είναι λίγο ακραία αλλά ο έρωτας η αγάπη και το πάθος όταν είναι αληθινά έτσι είναι, χωρίς λογική. Θέλω πολύ να την δω αυτή την ταινία, ίσως να είναι πηγή λύτρωσης αυτού του έρωτα.
Post new Comment